ما این‌شب‌ها دنبال روایتیم. از مردم. روایت، مصاحبه، چالش، عکاسی. هرچیزی که بتونه حضور مردم رو روایت کنه. رمان نمی‌نویسیم، چیزی نمی‌سازیم که زاده‌ی خیالات خودمون باشه. روایت می‌کنیم. مستقیم از خود مردم. نه وابسته به جایی هستیم و نه بابتش بهمون بهایی می‌دن. فقط به‌دنبال ثبت اتفاقاتی هستیم که خود مردم رقم می‌زنن و بعد همونو برامون «روایت» می‌کنن. میون این شبا، ما داستان کسایی‌رو شنیدیم که حالشون تا سرحد مرگ بد بوده، باید بستری می‌شدن امّا ترجیح دادن بیان خیابون. ما داستان کسایی رو شنیدیم که وسایل مهم زندگی‌شونو فروختن که باند ببندن به ماشین و جریان کاروان خودرویی‌رو توی خیابون راه بندازن. ما داستان کسایی رو شنیدیم که بعد از زایمان، با نوزاد چندروزه‌شون باز به خیابون‌داری برگشتن و علم به دست گرفتن. ما داستان کسایی رو شنیدیم که توی گرمای گریه‌دربیار و سرمای ناموس‌سوز اومدن سر کوچه‌خیابونشون و شعار سر دادن. ما داستان کسایی رو شنیدیم که عمل داشتن، بدن فوق‌العاده داغونی داشتن امّا هرجور شده پای خیابونی که هرشب حضور داشتن، میومدن. ما داستان کسایی رو شنیدیم که حرف‌هاشون برامون افسانه‌ست و نمی‌تونیم باور کنیم، ولی حقیقت داره. مردمی که نه از جایی حمایت می‌شن، نه خیلی از مطالبه‌هاشون شنیده می‌شه، نه از لحاظ مالی تامین می‌شن برخلاف‌ ادعاهای بی‌شرمانه‌ی توئیتری و Xای. ولی امروز، موجودات کاه‌مغز و بی‌سروپایی، افرادی که اگر هم اعتباری دارند، صدقه‌سرِ همین مردمه؛ خزعبلاتی که بهاءش اندازه‌ی ساحت‌مقدس مورچه‌ست رو لای کلماتِ پوچ‌تر از کله‌شون می‌پیچن و انتشار می‌دن. میم مثل مادر، ب مثل بابا و بی‌شرف مثلِ عباس عبدی. عبدی احترامِ تک‌تکِ کسایی که بی‌منت، این‌ شب‌ها خیابون رو از سناریوی وحشتناکی که اگر خالی بشه رخ میده رو زیر سوال برد. عبدی به عنوان یک اقلیت محض و رانت‌صفت، زیادی شکر خورد. کله‌ی مردم اتوبان نیست که افرادی مثل عبدی، روش تردد کنن و آلوده‌ش کنن. متاسفم. #نطق | #کف_خیابون ،،

خواب دیدم توی دشت از خشخاش، روی پاهای تو خوابم برده.

؛

من باهات خاطره دارم، خاطره چیزِ کمی نیست.

با دیدن خنده‌های امیرپارسا نشاط قسطام پرداخت شد.

کی بود می‌گفت بدتر از این نمی‌شه؟ سلام بر هانتاویروس و بفنایی‌هایش.

خبر خوب برای درونگراها

اجتماع‌گریزها، فراخ‌ها و برادران.

حالا تو این گیرودار و ویروس‌جهانی و جنگ و محاصره به توانِ محاصره، واقعاً چطور این به مغزتون خطور می‌کنه که عه؛ می‌تونم روی سه‌نقطه‌ی چنلِ این دختره کلیک کنم و لای همه‌ی گزینه‌ها بگردم و لیوچنل رو بزنم؟ چه مغز هوشیار و توانمندی دارید.

"آدم است و سیب خوردن"