به ماه بنگر که مَه‌تابش دل‌آویز است ..

اگر نشد، به هر دلیلی تهران، قم یا مشهد باشم، اون‌وقت چی؟

افسوس که یك لحظه تماشایِ تو رؤیاست.

سلام امام‌رضا(ع).

امشب آقا برای آخرین دیدار و وداع، به بیت رهبری آمد. به میان خادمان و همراهان چندساله‌اش در این سال‌ها. به میان عوامل بیت‌رهبری و خانواده شهیدان عروج کرده از بیت در نهم اسفند. قیامتی بود که هیچ‌گاه در این سی‌وشش سال رهبری او اینگونه نشده بود. این مردم تازه انگار به دیوار سخت نبودن او خورده‌اند. امشب نه اسفندی دیگر بود. فی امان الله یا شهیدالله!

من نظرم اینه که شما به ادیت‌های اینشاتی از عشق‌ابدی و تحلیل‌های چرک‌وهرزه‌ت از کرکترهای پوک و بی‌ظرفیتِ این برنامه بپردازی و وارد عرصه‌ی نظر‌دادن (بخوانید یاوه‌گویی) راجع‌به مراسم تشییع و مشتقات و حواشی‌ش نشی.

چندروز دیگه، برای همیشه ندارمتون. پس، «پیش‌از خداحافظی‌ات، چتری به دستت می‌دهم. آهی به راهت می‌کشم. شاید که برگردی»

رفتم توی کانال khamenei.ir و بدون‌توقف کلیپ‌هارو باز می‌کنم و می‌بینم. در شیب سوگی قرار دارم. دارم با سرعت به سمت جنون حرکت می‌کنم.

مبینا بهم گفت حانیه می‌تونیم تدوینگر خامنه‌ای‌دات‌آی‌آر بشیم. باید بری تهران و تو یک دوره‌ی فشرده، اون‌جا داخل تیم‌شون فعالیت کنی. مبینا این‌رو گفت و فرداش خبر شهادت اومد و انگار یک‌نفر پا کوبید روی جوونه‌ی تازه و لاغر و ظریفِ امیدم و لهش کرد. پا کوبید روی اون جوونه‌ و کل آمالم رو زیرِ خاک دفن کرد.

...