⭕ چهارشنبه مظلوم!
🔸 برخی اوقات در خلوت با خود می گویم ای کاش فلان شخصیت بزرگ، اهل خوزستان نبود و بهمان رویداد تاریخی در اهواز و خوزستان رخ نمی داد. چرا؟ چون انگار قرار نیست هیچ وقت اهالی این استان گَرد مهجوریت از تاریخ و شخصیت های بزرگ تاریخی شان بزدایند. اتفاقات مهم و شخصیت های کلیدی و اثرگذاری که اگر اهل تهران، مشهد، اصفهان و تبریز بودند امروز صدها کتاب و مستند و فیلم سینمایی از آنان چاپ و ساخته می شد. از چه عقبه تاریخی سخن می گویم؟ از علمای بزرگی چون شیخ مرتضی انصاری و سید نعمت الله جزایری تا شهدای شاخصی چون علی هاشمی، علم الهدی، دقایقی و تقوی فر و حوادث مهمی چون چهارشنبه سیاه 57، 7دی 88 و حملات تروریستی متعدد در طول تاریخ بعد از انقلاب.
🔸 چهارشنبه سیاه یا خونین 27 دی 1357 یکی از مناسبت های مهم، جریان ساز و البته مهجور تاریخ انقلاب است. اتفاقی که شاید نمونه آن را به ندرت بتوان در حال و هوای باقی استانهای کشور در ایام منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی پیدا کرد. رخدادی که در طی آن دهها نفر در اهواز، دزفول، اندیمشک و مسجد سلیمان به خاک و خون کشیده شدند. صدها مغازه و ماشین تخریب و غارت شد، تانک ها و نفربر ها را به خیابان ها آوردند تا جاوید شاه بگویند و گلوله را مهمان قلب های خونین مردم کنند. آنقدر سبوعانه کشتند و ددمنشانه ویران ساختند که نخست وزیر وقت شاپور بختیار مجبور به عذرخواهی شد و آن را اقدامی خودسرانه خواند!
🔸 این جنایت تاریخی را بگذارید در کنار ادعایی که این روزها برخی جاهلان بیان می کنند. بخوانید؛ « شاه از کشور رفت تا جلوی خون ریزی را بگیرد اما شما نمی روید و خون میریزید». حق دارند در چشم ما نگاه کنند و دروغ تحویلمان بدهند. وقتی حتی جوانان همین شهر و استان نمی دانند تنها 24 ساعت بعد از فرار شاه در خوزستان چه جنایتی رخ داده است، باید هم این اراجیف تاریخی را باور کنند. وقتی نمی دانند 50 نفر توسط دوستداران شاه به مسلخ برده شدند باید هم مقابل نوچه های پهلوی ساکت شوند.
🔸26 دی که شاه فرار کرد مردم و علما در 27 دی از یکطرف و نظامیان از طرف دیگر به خیابان ها آمدند. صبح در اهواز جمعیت در دو نقطه اجتماع کرده بودند. عده ای در حدود 12 هزار نفر در کنار علمایی چون آیت الله موسوی جزایری و آیت الله سید علی شفیعی در حسینیه اعظم پای منبر حجت الاسلام پیشوایی و عده ای به تعداد 15 هزار نفر در دانشگاه جندی شاپور پای منبر آیت الله خزعلی. به فرمان سپهبد بقراط جعفریان استاندار خائن خوزستان و تایید قره باغی رئیس ستاد ارتش، صدها نیروی نظامی ارتش به حمایت از شاه به خیابان ها ریختند و گروهی به سمت دانشگاه و گروهی به سمت حسینیه روانه شدند. هر چه در مسیر بود را نابود کردند. ماشین ها را له، مغازه ها را تخریب و مردم را تیرباران کردند. خیابانهای نادری، پهلوی، سی متری و رضاشاه جولانگاه دژخیمان شده بود.
🔸آنقدر رعب و وحشت آفریدند که در خاطرات شاهدان آن روز می خوانیم که بخشی از مردم به واسطه ترس و وحشت شکل گرفته، خانه و زندگی خود را رها کرده و از اهواز گریختند. به حدی حادثه تلخ و ناراحت کننده بود که امام از پاریس پیگیر ماجرا شد و آیت الله خزعلی از اهواز همان روز حادثه، گزارشی از آنچه رخ داده بود را به واسطه اطرافیان امام به امام ارائه داد. وقتی اسناد ساواک و گزارش مأمورین محلی را می خوانیم بیشتر به عمق فاجعه پی می بریم. به نحوی که خود عناصر رژیم سفاک پهلوی در این اسناد اظهار تاسف و تعجب های متعدد می کنند. اما این جنایت به اهواز محدود نشد.
🔸بعد از ظهر 27 دی تا پاسی از شب این درگیری ها در دزفول، مسجد سلیمان و اندیمشک ادامه پیدا می کند. آنجا هم جنایتی دیگر. تخریب اموال، حمله به بیوت علما. به گلوله بستن مردم. نمی شود از این حملات گفت و یادی از جنایات تیمسار غفاریان فرمانده تیپ 20 زرهی دزفول نکرد. فرماندهی که نقشی مستقیم در این جنایات هولناک ایفا کرد. حاصل این اقدامات، بیش از 50 شهید مظلوم بود. چند نفر در این شهر و استان و کشور، این 50 نفر را می شناسند؟ اصلا شهدای چهارشنبه سیاه خوزستان پیشکش، چندنفر از فعالین انقلابی استان، شهدای انقلاب اسلامی خوزستان را می شناسند؟
🔸 درباره جزئیات آن روز حرف و سند و... فراوان است اما حرف این وجیزه چیز دیگریست. حرف آن است که دستگاه ها و متولیان فرهنگی و سیاسی خوزستان کجا سیر می کنند؟ چرا بعد از گذشت این همه سال هنوز این واقعه جنبه ملی پیدا نکرده؟ از این حادثه سراسر دراماتیک چند فیلم و سریال و مستند ساخته شده است؟ چند کتاب تحلیلی و اسنادی و داستانی به چاپ رسیده است؟ امروز سالگرد این حادثه بود، اگر حرکتی، اقدامی از جانب مسئولین استان دیدید به ما هم بگویید بدانیم. ما که نشنیدیم و ندیدیم. چهارشنبه سیاه همچون شهدایش هنوز هم مظلوم است.
#علی_ریاحی_پور
@marghoomat