دیشب هیچ کدام از بازیگران ایرانی که صاحب سیمرغ شدند در جشنواره حضور پیدا نکردند! سوال این جاست که چرا باید به افرادی که نسبت به حرفه‌‌شون اندکی مسئولیت پذیری ندارند و چه از روی مخالفت، چه ترس - هیچ فرقی نداره- جشنواره رسمی سینمای ایران رو تحریم می‌کنند، جایزه داد؟ که بعد هم بیان و به طعنه بگن خوبه مثل جشنواره ۴۰۱ نشد که برندگان از میان حضار بودند؛ چرا؟ چون در جشنواره فجر ۴۰۱ بازیگران جوان جایزه گرفتند، نه این جماعتی که سال‌ها با پول نهاد‌های رسمی زندگی مرفه داشتند. معلوم نیست این چرخه معیوب ستاره پروری کجا قراره متوقف بشه؟ سینمای ایران اون قدر آدم شریفِ مشتاق فعالیت و در ابتدای راه داره که محتاج تایید و توجه سلبریتی هایی که در شرایط بحرانی علیه کشور موضع گرفتند یا سکوت کردند، نیست. کاش چشمهاشون رو باز کنند. #جشنواره_فجر

دیشب در اختتامیه اشخاصی اومدند و جایزه گرفتند که با لباس سیاه و صدای به ظاهر غمگین از تلخی جایزه‌ای که گرفتند حرف می‌زدند. آیا واقعا این طوره؟ آیا این عده‌ای که مردم رو به آمدن در خیابان‌ها تحریض و تشویق می‌کردند؛ خودشون اندک هزینه‌ای پرداخت کردند؟ آیا الان در زندگی شخصیشون هم سوگوار و ناراحتند یا فقط زمانی که سر و کارشون با نهادهای رسمیه، یادشون میاد چه اتفاقی افتاده؟ آیا این رفتار به نفع مردمه‌؟ یا فقط چون دلخواه دیکتاتور‌های خارج نشینه -به اصطلاح- هنرمندان (!) داخلی هم باید تبعیت کنند و ناامیدی و غم رو به جامعه تزریق کنند؟ #جشنواره_فجر

دیشب در اختتامیه جشنواره همایون اسعدیان قبل از اعطای جایزه تماشاگران گفته: از آقای پزشکیان خیلی ممنونیم که از مردم عذرخواهی کرده؛ ما عادت نداریم عذرخواهی مسئولین رو بشنویم این کارو بکنید بد عادت می‌شیم.(!) یعنی رییس جمهور بابت سیاست‌های مخرب اقتصادی دولتش که پی‌ در پی و بی وقفه، مبهم و بدون آمادگی و اطلاع رسانی و بدون در نظر گرفتن شرایط معیشتی اجرا و سبب فشار اقتصادی زیادی به مردم شد و زمینه آشوب و تروریسم (به معنای تامش) در جامعه رو فراهم آورد، عذرخواهی می‌کنه؛ اون وقت این جماعت از ذوق سر از پا نمی‌شناسند. این قدر حق نمک نمی‌دونند؛ این شهید حاجی زاده و شهید رییسی بودن که عذرخواهی مسئولین رو - اونم نه به خاطر اشتباه تصمیم‌گیری خودشون، بلکه عملکرد زیردستاشون- بنا گذاشتن و گرنه در حافظه تاریخ باقیه که منطق آقایون اصلاح طلب در مواجهه با هر مشکل و حتی فاجعه‌ای "همینی که هست" بود. #جشنواره_فجر

اما از زیبایی‌های جشنواره‌ که کم نبودن: زهره نجف زاده عزیز، مستند ساز شریف و خلاق و دغدغه مندی که شایستگیش در جشنواره به چشم‌ اومد. سلاف فواخرجی بازیگر سوری فیلم سرزمین فرشته‌ها که در وصف غزه است و بعد از گرفتن سیمرغ گفت: من این فیلم رو برای قیامتم بازی کردم. و بابک خواجه پاشا کارگردان توانمند و شجاع سرزمین فرشته‌ها که در نطقش به لشکر مجازی براندازها و فشارهای ساختگیشون تاخت و گفت: ما سربداران ایرانیم. #جشنواره_فجر

تدین و نمادهای دینی سال‌های سال هیچ جایگاهی در سینمای ایران نداشت. حجاب و بالاخص چادر، روحانیت، رفتارهای دین‌دارانه و آیین‌های مذهبی جز در اندیشه چند کارگردان، اگر تمسخر و تحقیر نمی‌شد در بهترین حالت فرع و دستمایه داستان بود و به اصالت نمی‌رسید. بازیگران و عوامل سینما یا باید از فضای دینی دوری می‌کردند یا مورد هجمه قرار می‌گرفتند و برچسب ریاکار می‌خوردند. این‌ها همه در سینمای جامعه‌ای اتفاق می‌افتاد که حکومت اسلامی داشت اما سینما از دست ما رفته بود. حالا بعد از سال‌ها وقتی جماعت سینماگر به هر بهانه‌ای و هر چند سال یک‌بار حضور جشنواره فجر رو تحریم می‌کنند؛ برکاتش رو میشه مشاهده کرد. فضای یک‌صدای سکولار شکسته میشه و بالاخره پس از سال‌ها قاب‌هایی در فضای سینمای جمهوری اسلامی ثبت میشه که با فرهنگ و باور‌های ما سازگاره. بیش باد. #جشنواره_فجر

کسانی که سرانه مطالعه‌شان در ماه یک ساعت هم نیست، مردی را نقد می‌کنند که تمام عمرش کتاب خوانده.

کاش بین این جماعت مخالف آدم اهل مطالعه پیدا می‌شد تا یک بار هم که شده ادله واقعی شنید و بحث منطقی کرد.

دعای افتتاح بخونیم تا ببینیم دوستان خدا، قرن هاست دارن از کمی عدد و زیادی دشمنان و شدت فتنه ها شکایت می کنند. ما داریم آرزوهای دست نیافتنی اهل حق در تمام ادوار تاریخ رو زندگی می کنیم. به حکومت اسلامی، به اهتزاز علم اسلام که حاصل تلاش اون همه قهرمانیه که خونشون ریخته شد برای اعتلای حق، افتخار کنیم و با سربلند و سینه سپر ازش دفاع کنیم.

وظیفه ی ما بندگی ست؛ خدا بودن را بگذاریم برای خود خدا.