#تقدیمی #ننجونِ_درونِ_من ننجونِ درونِ عزیزم؛ [راستش وقتایی که ذهنم درگیره سعی میکنم فرار کنم از زندگی عادیم، ترجیح میدم برم تو تختم و ساعت ها بخوابم، برم تو گوشیم و توش غرق بشم، مدام فکر کنم و دنیام رو طوسی کنم، ولی من این حالت رو دوست ندارم، من دنیام رنگارنگه، از سبز و زرد و ابی و نارنجی تشکیل شده و رنگهایی تو ذهنم ساختم که قابل بیان نیستن! من اون دنیارو دوست دارم، تلاش میکنم از ذهن شلوغم که تو دنیا واقعی گیر افتاده فرار کنم تا بتونم برسم دنیا رویایی خودم؛ اونجا انتظار من رو میکشه، انتظار من واقعیم رو..] -برسا به صندوق پستی : روناک قلم زده : شاید نویسنده اسبق!

واقعیت اینه؛ مردهای دنیا کتاب ها و فیلم ها وجود ندارن، اونا توسط زنانی ساخته شدند که ارزوی چنین مردی رو داشتند:)

خوندن فنون خیلی مزه داره تا وقتی که قرار نباشه تاریخ ادبیات بخونیم!

وای ناز نازوووووو چه قشنگ و واقعا بله همینطوره😭😭😭 زندگی کردمش و خیلی آره هستمشم🤍

خوشحالم دوستش داری:)

من فکر می‌کردم توی تمام لحظات ام اون رو خواهم دید من فکر می‌کردم هنوز هم می‌تونیم باهم قهر کنیم من فکر می‌کردم هنوز هم می‌تونیم رویا پردازی کنیم من فکر می‌کردم قراره با هم دیگه تا ابد نقاشی بکشیم. اما تنها چیزی که فکرش رو نمی‌کردم این بود که سکوت و فاصله ها قدرتشون خیلی بیشتر باشه.

هر چه فکر میکنم هر چه روزها میگذرد بیشتر از آدم ها متنفر می‌شوم، نمی‌دانم در مکان اشتباهی قرار گرفتم یا در زمان اشتباهی اما من بیشتر از تنفر، می‌ترسم، من نمیخواهم شبیه آنها شوم، از اطراف ام می‌ترسم ، میخواهم فقط در خانه بمانم.

مگه میشه دوتا پیام همینقدر واضح من رو بیان کنه؟!

۶ درسه، ۲ درس تاریخ ادبیات سنگین هست، من همین دودرس روهنوز نخوندم فردا امتحان ترم دارم، نمیخوااااااام😭

چرا کتاب؟! چون ما میگیم " تنهایی برنده شدم" اما نویسنده میگه: "هنگامی که به قله رسید، نگاهی به پایین کوه انداخت با خود زمزمه کرد کاش کسی بود تا به او میگفتم که مسیر جقدر سخت بود"

نه داداش فقط تنبل ها میرن انسانی🤡 عادی ترین درس توی کتاب فنونمون!