از اینکه مغزم به قلبم اجازه ی دخالت زیادی نمیده خوشحالم. چون به معنای واقعی کلمه این قلب میتونه منو از پا دربیاره و تنها سپر من دربرابر اون، مغزمه!

یعنی بچه ها رو در همین حد دوست دارم؛ با ایما و اشاره و از راه دور، به مدت ۱۰ دقیقه

امشب واقعا خسته ام و با هیچکس سخن نیست.

اگه کسی اینجا خواب نبود احتمالا انقدر بلند گریه میکردم که همسایه ها هم بشنون. اما چه میشه کرد؟ احساساتو باید تو نطفه خفه کرد!

اینو به خودم و شما یاد آوری میکنم.

این قضیه خواب دیدن رو نیستم واقعا.

هنر واقعا چیز عجیبیه. خلاقیت داره اما باید خلاقیتش با نظم باشه وگرنه انگار در حقش بی لطفی شده و ارزششو از دست داده البته اگه نظر من رو بخوای گاهی وقتا هنر رو میتونی توی بی نظمی مطلق هم ببینی.

یعنی فقط نرگس باید بیاد بزنه تو سرتون و بگه تو فضا و تخیل زندگی نکنید که به خودتون بیاید؟ آدم شید دیگه دوستان

چند وقت بود نگفته بودم مرسی🎀

امشب>>>

یه مشکلی هست حالا که مغزم حس میکنه وقتم خالی تره (که نیییست بخدااا) کارای جدید برای انجام دادن و ایده خارق‌العاده ای میده که انجام ندادنشون یه جورایی ضرره اما انجام دادنشون سود خاصی نداره و من به علاوه ی اون همه کار عین این مریضای روانی میدوئم تا ایده های جدید مغزمم عملی کنم کاش این وسط مغزم بفهمه بیکار نیستمممم

دلم میخواد از شدت خستگی بیهوش بشم