خداوندا من واقعا نیازمند یه اکیپ یا حداقل دو سه تا دوست پایه ام که با هم بزنیم مرز های خوش گذرونی رو بشکنیم ولی الان فقط میتونم بشینم دوازده تا درس برا شنبه بخونم😭😭😭

خیلی جالبه که تهران این همه جای دیدنی داره و من و خانوادم بعد ۱۵-۲۰ سال زندگی اینجا یه دونشونم نرفتیم و ملت از شهرای دیگه میان و اماکن دیدنی اینجارو میبینن و برا ما تعریف میکنن.

من واقعا از درسام میترسم و خیلی وقتا از ترس درسام میرم زیر پتو قایم میشم شاید باورتون نشه ولی من واقعا همچین اسکلیم.

یادم رفت حرفمو بگم من از درسام نمیترسم فقط از امتحانام میترسم چون درسام تا حدودی میشه گفت باحالن (این صحبت شامل حسابان بی پدر نمیشه از حسابان عین داگ میترسم.)

اگه میتونستم موقع درس خوندن، ذهنم، اتاقم و برنامم رو مرتب نگه دارم مطمئنن الان همه ی درسام عالی بود

من:

خب بله آبانه دیگه و من قراره از فشار درس و خانواده دیوونه بشم دیوونه نه دیییییوووووونههههه

از این عادی سازی که برای همه به وجود آوردم خسته ام ولی هنوزم میگم من یه آدم نرمالم و اوه بچه ها مشکل؟ نه بابا مشکل چی بود اصلا

حتی نمیتونی بلند بلند گریه کنی چون درکت نمیکنن، عجیب به نظر میای اگه بخوای بخاطر کشته شدن هزار هزار انسان بی‌گناه گریه کنی، یا حتی واکنش نشون بدی، چه اهمیتی داره؟ اونا که ایرانی نیستن، مهسا و نیکا نیستن که براشون کمپین بزنیم. گاها احساس میکنم ایرانیِ قرن پونزدهم از همه نژادپرست تره، شاید هم بشه گفت منفعت‌پرست، بالاخره الان ماست فلسطین بهشون کره نمیده چرا باید به خودشون سردرد بدن؟ تعصب هم این وسط بی‌تاثیر نیست، بخاطر تقابل با جمهوری اسلامی پا میذارن رو همه چی، رو وجدان، انسانیت، شرف...

فکر اینکه جنگ امون مردمو بریده ولی من شب سرمو راحت میذارم رو زمین داره روانیم میکنه.

کم حالم بد بود..،اسرائیلم هار شد باز...به زمین گرم بشینید.