«اشکالی نداره وقتی غمگینی گریه کنی»

۹ آبان داره تموم میشه و من یادم اومد دقیقا برعکس این عمل کردم پس از همینجا شروع خواهم کرد

شاید حتی باید یه سری از خواسته هام رو قربانی آرامشم کنم؟

این یکی واقعا برای من سخته ولی انگار باید انجامش بدم وگرنه کمترین آسیبش خودکشیه

سلام من هربار ادیت از بر و بچ سامدالری میبینم یه «خاک تو سرت اگه اونا دارن زندگی میکنن تو داری چه کار میکنی؟» نصیب خودم میکنم

نمی‌دونم چرا مردم به این دوماه یه بار گریه کردن من میگن الکی بابا یعنی چی که الکی من دو فا.کینگ ماه تو این دنیا دووم آوردم دیگه نیم ساعتو باید عر بزنم تا خالی شم دیگه؛ خیلیم منطقی و عالی.

اجازه دادم ترس خیلی چیز‌ها را از من بگیرد فرصت‌ها خاطره‌ها و رشد کردن‌ها را اما در سال‌های اخیر یک سوال از خود پرسیده‌ام اگر نمی‌ترسیدم چه می‌کردم ؟

از ما که گذشت ولی واقعا کاش سیستم مزخرف آموزشیمون درست بشه چون ابتدا و انتهای 99 درصد مشکلاتمون به همین سیستم مزخرف برمیگرده

واقعا مسخرس ولی مزخرف ترین و سخت ترین بخش زندگیم مدرسه رفتن و درس خوندنه

رنگا میتونن امید به زندگیمو برگردونن واقعا

چه مداد رنگیا چه دکمه های رنگی چه کاموا های رنگی هر چیزی که اینجوری باشه میتونه شادم کنه

متنفرم از اینکه بچه ی اول خانواده ام و هر کاری میخوام بکنم به خاطر اون توله های بعدی باید انجام ندم