وقتی بچه بودم خواهرم نقاشی میکشید (نوجوون بود اون موقع)
منم همیشه با یه هیجان و افتخاری نگا میکردم یه وقتاییم میشستم کنارش و نقاشی میکشیدم حقیقتا جز هیجان انگیز ترین اتفاقای زندگیم بود و به نظرم خیلی آدم خفنی بود ک هم داستان بلد بود بنویسه هم شعر میگفت هم نقاشی بلد بود
این همیشه توی ذهن من موند که هنرمند بودن خیلی چیز خفنیه برا همین هیچ وقت دست از نقاشی کشیدن بر نداشتم
حتی وقتی نقاشیم از همه دوستام بدتر بود حتی وقتی مداد رنگیام زیاد نبودن
ده یازده سالگیم برا تخیلاتم شخصیت طراحی میکردم (تو افتضاح ترین حالت ممکن)
گرچه میخواستم دانشمند بشم ولی این عطش خلق کردن که خواهرم جرقه اشو برام زد هیچ وقت خاموش نشد
شاید بهترین ایده های علمی رو ندادم تو نوجوونیم ولی همیشه ایده هنری برای همه چیز داشتم
و خب لعنت به سیستم خراب آموزشی
اگه یه روز از همه چیز و همه کس دست بکشم از هنر دست نمیکشم از چیزی که روی بخش بزرگی از وجودم سایه انداخته و تو تار پود وجودم پیچیده هیچ وقت نمیتونم که دست بکشم
و واقعا هیچ چیزی برام دردناک تر از این نخواد بود که یه روزی نتونم خلق کنم
برا همین هرچی پول دارم خرج وسایل نقاشیم میکنم
نمیدونم واقعا چطور توضیح بدم
من اصلا آدم رمانتیکی نیستم (متاسفانه)
ولی تنها چیز نزدیک به عشقی مه تجربه کردم همین حسی بوده ک موقع خلق کردن داشتم
و حتی نه نتیجه نهایی(برا همین کارام خیلی طول میکشه) بلکه پروسه خلق کردن برام زیبا ترین اتفاقیه ک میتونه بیوفته
