ᯓروایت ِسوم
⚠️
-برگرفته از واقعیت-
به مادرش میگفت قرار است بچه های مدرسه ما به دیدار ِرهبر بروند. مادر گفت:" من هم با شما با تهران خواهم آمد خواهم آمد." اما دخترک میگفت که فقط بچه هارا میبرند. مادر متعجب بامدرسه تماس گرفته بود تا ببیند چگونه است که بچههای به آن کوچکی را بدون خانوادههایشان به یک شهر دیگر خواهند برد؟ مدرسه اما با اطمینان وجود اردو ای به مقصد ِتهران و بیت رهبری را تکذیب کرده بود. مادر با خود اندیشید، حتما دخترش خواب دیده است. آخر تصاویر جشن ِتکلیف ِدختران در بیت را دیده بود و خیلی دلش میخواست او هم رهبر را از نزدیک ببیند. چند روزی به همین منوال گذشت تا آن روز فرا رسید! خبر آمد که مدرسه را زده اند. مادر نفهمید چگونه خود را به مدرسه رساند. دربهدر دنبال ِدخترکش میگشت و از هرکسی در آن اطراف سوال میپرسید. وقتی متوجه شد دخترش زیر آوار های بمب ِآمریکایی شهید شده، به یاد ِآرزوی دخترش که دیدار ِرهبر بود بغض فرو خورد و در دل گفت " روزی به جای تو به دیدار رهبر خواهم رفت. اما سحرگاه ِفردا، هنگامی که سر سفره سحر نشسته بود و چشم به تلوزیون داشت تا اذان بگوید، درست همان جا که مجری گفت " ... پس از عمری مجاهدت در راه خدا ... " تازه معنای حرف های دخترش را درک کرد و بغض فرو خورده اش آزاد شد. رهبر هم درست همان ساعت و همانگونه که دخترش و هم مدرسه ای های او پرکشیده بودند، همراه آنها پرکشیده بود."دخترک به خواسته اش رسیده بود"
