پرمفهوم‌ترین اید.. دایره ی لغات میان اقیانوس وجود شما دست و پا میزنند،چیزی نمانده در مهرتان حل شوند؛شما در بر گیرنده‌ی‌ همه چیزید،برتر از هر چیز،خلاصه ی همه چیز. در دراماتیک‌ترین حالت،باید الان روی فرش هایِ دلبرِ سرخ و فیروزه‌ای صحنتان نشسته بودم،کلماتم را در وصفتان کنار هم میچیدم،خاک از رخشان می‌ربودم و تکه ای از دلم را دست هر کدام می‌دادم،کبوتر می‌شدند و پر می‌زدند و روی گنبدتان می‌نشستند؛اما نیستم..گله ای نیست و دست‌بوسم.. و شاید دعای خیر مادران این خاک بود که شما پای بر چشم این مردم گذاشتید و قدم رنجه کردید و امیر این خاک شدید.. ایران مفتخر به داشتن شماست،مفتخر به حضور شما..مفتخر به داشتن حرمتان؛مفتخر به همسایگی با شما،مفتخر به هویتی که بلا شک،قسمتی از آن شمایید.. این‌ چند خط هم عرض ارادت به محضر جوادتان است و ابراز خاکی‌ که بعد از شهادت‌شما بر سرمان شد. پی‌نوشت: دلتنگ زنگ‌ ساعت حرم،یک‌ لیوان چای چایخانه،پرواز کبوتر ها،عطر سقاخانه،پر چوب خادم‌ها،ریشه‌های فرش ها،شبکه های پنجره فولاد و هر چه برای شماست،حتی غبار کف پای زائر ها..

ماجرای این تصویرم هم‌سفرا خوب میدونن.. کاش زمان برمی‌گشت و همگی دوباره تو اون هیئت (*که قطعا زمینی نبود)گریه میکردیم.. کاش الان که شب شهادته مشهد بودیم.. و کاش یکی بود که این محالات‌و ممکن کنه..

خیلی گشتم یه چیزی جز این صوت بفرستم.. ولی این تُن صدا،این لحن،این 'آمده‌ام‌'، امشب صدای دل هممونه.. چه اونی که الان وسط حیاط حرم نشسته،چه مایی که خیلی دوریم..

جدی جدی شب آخر صفره..

بماند به یادگار از شب آخر، شاید تا سال بعد نبودم؛ *مرگ که خبر نمیکنه؟هوم؟

دورت بگردم یه وقت خنده‌های مارو نبینی فکر کنی زیادی خوشیم.. اینا همشون الکیه.. فقط یادگرفتیم بغضامونو،دردامونو بیاریم پیش خودت.. زخم دلمونو پیش مردم باز نکنیم.. بی‌صاحب که نیستیم:)

و خدای عزیز، باگ دنیات اینه که 'فلش‌بک' نداره.

تنها چیزی که میتونه یه آدم نمک نشناس‌و تعریف کنه همینیه که شهریار گفته؛ با خلق میخوری مِی و با ما تِلو تِلو..!

جمله بندی من اینجوریه که زیر دو سال باهام مراوده داشته باشی معنی اصطلاحاتم‌و نمیفهمی و نیازه برات دوره‌ی واژه شناسی بزارم:/

حالا هر جور صلاحه! ولی اینکه یگان‌ویژه میدون انقلاب بعد از ساعت ها بیکاری شروع کرد نذری دادن به مردم، واسه وجهه‌ی انقلابتون خوب نبود..😅 -خبرچه