حقیقتش تا همین چند ساعت پیش خیلی حالم گرفته شده بود به خاطر این زندگیه از دست رفته و دنیای کثیف و آدمای حروم لقمه و غیرقابل وصفش. دنیایی که واقعا نمیدونم دلمون به چیش خوشه.. و اگه دینمون یا امام هامون رو نداشتیم چجوری قرار بود تحمل کنیم و سر کنیم(؟). واقعا زندگی و دنیای کثیفیه کاش بتونیم حداقل یک سنگ از راه ظهور رو برداریم و موجب نزدیکی ظهور باشیم. بدون ظهور امام زمان واقعا هیچ ایده ای ندارم این جهنم دره تا کی قراره ادامه داشته باشه..

گاهی وقت ها وسط مشکلات زندگی این مسائل جدی رو فراموش میکنم و گاهی دیگه هم وسط فکرکردن به این مسائل جدی و بزرگ، مشکلات زندگی و زندگی کردن رو فراموش میکنم.. نمیدونم کدوم رویه درسته، نمیدونم کدوم رویه رو باید اجرا کنم تا عذاب وجدان نداشته باشم و با خیال راحت به مغزم استراحت بدم، نمیتونم از اون حس عذاب وجدان و بیخیالی موقع زندگی کردن عبور کنم، اینکه وجود راحت من به خاطر کیه؟ هدف زندگیه من چیه؟ آخر و عاقبت من کجاست؟

بعضی ادم ها یکجوری پررو و حق به جانبن که الله اکبر

الهی امام رضا بزنه به کمرت زنیگه

چقدر پررو چقدر وقیح چقدر اخه بی شخصیت