گاهی وقت ها وسط مشکلات زندگی این مسائل جدی رو فراموش میکنم و گاهی دیگه هم وسط فکرکردن به این مسائل جدی و بزرگ، مشکلات زندگی و زندگی کردن رو فراموش میکنم.. نمیدونم کدوم رویه درسته، نمیدونم کدوم رویه رو باید اجرا کنم تا عذاب وجدان نداشته باشم و با خیال راحت به مغزم استراحت بدم، نمیتونم از اون حس عذاب وجدان و بیخیالی موقع زندگی کردن عبور کنم، اینکه وجود راحت من به خاطر کیه؟ هدف زندگیه من چیه؟ آخر و عاقبت من کجاست؟

بعضی ادم ها یکجوری پررو و حق به جانبن که الله اکبر

الهی امام رضا بزنه به کمرت زنیگه

چقدر پررو چقدر وقیح چقدر اخه بی شخصیت

جونگ جی مان

گاهی وقت ها سریال دیدن هم خیلی حرص درآر میشه؛ میشه پیش بینی کرد که نتیجه چی میشه، کدوم ساید میبره و کدوم از همدیگه میپاشه.. یا اونجایی که دقیقه‌ی نود توی حساس ترین موقعیت یک نفر یهویی سر و کلش پیدا میشه و همه رو از نابودی نجات میده. ولی خب زندگی واقعی چی پس، چجوری وسط این بلبشو قراره اوضاع درست بشه؟ چجوری قراره اون یک نفر یهویی بیاد و همه رو از نابودی نجات بده؟ درسته که کلیشه‌ای و قابل پیش بینی بودن جالب نیست اما این حجم از بی خبری هم آسون نیست