توی جنگ ۱۲ روزه خیلی رفته بودم تو فاز اینکه "جنگ روایت‌ها مهملی بیش نیست و حرف، حرف موشکه می‌زنه و می‌ره و مهم نیست تو چی روایت می‌کنی". هنوزم حرف موشک خیلی بیشتر جوابه، ولی الان می‌فهمم روایت با ما چیکار کرده. همین یه مدرسه میناب تو صورت هممون کوبوند که چه اتفاقی داره میفته. آدمایی که می‌گن "حتما چیزی اونجا بوده" و "کار خودشونه" بیش از اندازه مهمن برای اینکه بفهمیم چه بر سر ما و مردممون اومده. روایت به تنهایی کاری ممکنه نکنه ولی وقتی یه مجموعه می‌شه، وقتی تبدیل به گفتمان می‌شه، همونجا جنگه. فهموندن اینکه اسرائیل جنایت می‌کنه و ناتوانی در این کار، یعنی واقعا جنگ روایت‌ها بوده و هست و خواهد بود، حتی اگه جلوی چشم هممون اسرائیل بزنه وسط جمعیت.

درسته به مرگ آسان نتانیاهو راضی نیستم ولی خب جدی اگر هلاک شده باشه شیرینی میدم.

بابا مرتیکه مرگ براش سرنوشت خیلی شیرینیه:))) ولی منم.

البته ممکنه خبر مرگش بازی روانی باشه بنابراین همچنان فحش‌هاتونو به سمتش روانه کنید

هرکی یه تف بندازه غرق می‌شه.

دلم برا دانشکده تنگ شده. و برای حرف زدن درباره همه چیز، و نظریه‌پردازی و تحلیل تو سلف در حال خوردن قرمه سبزی.

جامعه‌شناسی رشته خوبی بود، ولی جامعه‌ی چه شناسی در این وضعیت:)))

توییترو می‌خوام واقعا :( داره بدن‌دردم شروع می‌شه.

- خداوند در این تخصص داره که بهت بگه "دیدی زر زدی؟" [دیالوگ برتر امروز و فردا و روزهای بعد]

نمی‌دونم بعد از این، از ما چی می‌مونه. آدمایی امیدوارتر، چون دیدن می‌شه جون سالم به در ببرن، یا آدمایی که هیچ‌وقت دیگه سر پا نمی‌شن...