سلام شما از کشورای ژاپن و کره جنوبی اطلاعات داری؟ یا جایی فیلمی متنی ندیدی؟ آیا این کشورا مستعمره آمریکا هستن؟ آمریکا تصمیم گیرنده کاراشونه؟ آیا این کشورا هم نفت دارن؟ میخوام بفهمم این کشورا چ سیاست هایی دارن که هم پیشرفته ان و هم با امریکا مشکلی ندارن و جنگ توشون نیست .| سلام. آماده نه ولی اگه دیدم می‌ذارم اینجا. و خب یکی از مسائلی که گفتی رو خودتم جوابشو دادی؛ چون با آمریکا مشکل ندارن (بخونید امتیاز دادن و بهره می‌دن) جنگی توشون نیست وگرنه مشخصا آمریکا خیلی میونه خوبی با اونی که بهش نمی‌گه بله قربان نداره.

https://eitaa.com/masaf/158100 و یکیش هم اینجاست‌. به چهره‌ش نگاه کن. به فکّش که قفل می‌شه، و نفس عمیقی که می‌کشه و لبخند مسخره‌ای که هنوز رو لب‌هاشه، و قبلش که جلوی قبر کسی که بمب اتم رو انداخت رو سرشون ادای احترام کرد، و در نهایت هیچی نمی‌گه.

بخوام از لحاظ اقتصادی هم بگم، هیچ کدوم نفت ندارن، و ژاپن چیزی که داره تکنولوژی ساخت‌ئه. یه سری شرکت‌های کله‌گنده تو هر دوتای این کشورها هستن، مثلا سامسونگ و سونی و تویوتا و... که با همونا بده‌بستونشو انجام می‌ده‌. مشخصاً درباره ژاپن، این مسئله وجود داره که خودشون منابع و معدن ندارن، بنابراین صرفاً تکنولوژی ساختن در صنعت ماشین‌سازی و چیزایی مثل گوشی و بقیه چیزها رو در دسترس دارن. حالا یه بار به طور دقیق درباره‌ش می‌نویسم، الان اطلاعات خودمم کافی نیست.

و یه مسئله دیگه من‌باب درک اینکه ژاپن در چه شرایطیه، اینه که دقیقا شبیه کشورای عربی، ژاپن در عرصه نظامی پیوند خیلی تنگاتنگی با آمریکا داره. از به کار بردن کلماتی که دقیق اشاره می‌کنن پرهیز می‌کنم چون نمی‌دونم دقیقا در چه عرصه‌هایی (مثلا سلاحه یا چی)، ولی چیزی که مشخصه اینه که احیانا به ژاپن حمله بشه یا بخواد حمله کنه اختیار نیروی نظامیش با آمریکاست، حداقل اینکه، بیشترش با آمریکاست.

ممنونمم بابت توضیحاتت کمک کننده بود .| قربان شما

اونجایی مرگ جامعه‌شناسی رو حس کردم که این روزها رو دیدم. نمی‌دونم چطور بگم که این اتفاق افتاده، ولی کاملا حسش می‌کنم. تمام معادلات، بایدها و نبایدها، تعریف از مردم، تعریف از حقوق مردم، از شهروند، از وظیفه‌ش، همه‌ش دود شد و به هوا رفت. مملکت حق کسیه که براش می‌مونه و می‌جنگه و دفاع می‌کنه. دیگه حتی تحمل شنیدن زر مفت روشنفکری رو هم ندارم که سال‌ها آدم‌هایی رو عقب‌مونده خوند که الان بچه‌هاشونو می‌دن که برن پای لانچر بشینن و دست و پاشون قطع شه. نه حق حرف زدن دارن و نه حقی از این مملکت که هیچ هزینه‌ای براش ندادن. اگه قبلا نمی‌فهمیدم اینو، درکش نمی‌کردم، و مصداق تمامیت‌خواهی می‌دونستمش، الان می‌فهمم.

بی‌پدر.

تعارف نکنیا، تشریف بیار داخل‌. قرمساق.

و برای بار نمی‌دونم چندم گفتم حیف از این‌همه جان... حیف...

حیف از این همه پتانسیل... حیف...

کاشکی یه دیوار داشتم که می‌تونستم بهش شلیک کنم.

یا یه جمجمه.