➖شب جمعه است یادت نکنم میمیرم 🔺..عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ ثُوَیْرٍ قَالَ: کُنْتُ أَنَا وَ یُونُسُ بْنُ ظَبْیَانَ وَ الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ وَ أَبُو سَلَمَهَ السَّرَّاجُ جُلُوساً عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیهِ السَّلامُ، وَ کَانَ الْمُتَکَلِّمُ مِنَّا یُونُسَ وَ کَانَ أَکْبَرَنَا سِنّاً. فَقَالَ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاکَ، إِنِّی کَثِیراً مَا أَذْکُرُ الْحُسَیْنَ عَلَیهِ السَّلامُ، فَأَیَّ شَیْ‌ءٍ أَقُولُ؟ فَقَالَ: «قُلْ: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ» تُعِیدُ ذَلِکَ ثَلَاثاً، فَإِنَّ السَّلَامَ یَصِلُ إِلَیْهِ مِنْ قَرِیبٍ وَ مِنْ بَعِید.» 🔸از «حسین بن ثُوَیر» نقل شده است: من و «یونس بن ظَبیان» و «مفضّل بن عمر» و «ابو سلمه سرّاج» نزد امام صادق (علیه‌السلام) نشسته بودیم. از بین ما، یونس که از همه ما بزرگتر بود، سخن می‌گفت. یونس به امام صادق (علیه‌السلام) عرض کرد: فدایتان شوم، من خیلی یاد امام حسین (علیه‌السلام) می‌افتم. (در چنین حالتی) چه بگویم؟ حضرت فرمودند: بگو: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیْکَ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ» این را سه بار تکرار کن؛ چراکه سلام، به ایشان می‌رسد، چه از نزدیک و چه از دور.» 📚الكافي، ج۴، ص۵۷۵ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖چرا انجام کارهای خیر، سنگین است ولی انجام کارهای شر، سبک است❓ 🔺عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ علیه السلام يَقُولُ إِنَّ اللَّهَ ثَقَّلَ الْخَيْرَ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا كَثِقْلِهِ فِي مَوَازِينِهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ- وَ إِنَّ اللَّهَ خَفَّفَ الشَّرَّ عَلَى أَهْلِ الدُّنْيَا كَخِفَّتِهِ فِي مَوَازِينِهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ. 🔸محمد بن مسلم نقل می‌کند که از امام باقر علیه السلام شنیدم: همانا خداوند خیر را بر اهل دنیا مانند سنگینی در میزان‌هایشان در روز قیامت سنگین نموده است. و شر را برای اهل دنیا مانند سبکی میزان‌هایشان در روز قیامت سبک کرده است. 👇توضیح👇 🔺ثقل الخير علی‌ أهل الدنيا أي علی‌ جميع المكلفين في الدنيا بأن جعل ما كلفهم به مخالفا لمشتهيات طباعهم و إن كان المقربون لقوة عقولهم و كثرة علومهم و رياضاتهم غلبوا علی‌ أهوائهم و صار عليهم خفيفا بل يلتذون به أو المراد بأهل الدنيا الراغبون فيها و الطالبون مع ذلك للآخرة فهم يزجرون أنفسهم علی‌ ترك الشهوات فالحسنات عليهم ثقيلة و الشرور عليهم خفيفة، و الثقل و الخفة في الموازين إشارة إلی‌ قوله تعالی‌: فَأَمّٰا مَنْ ثَقُلَتْ مَوٰازِينُهُ

فَهُوَ فِي عِيشَةٍ رٰاضِيَةٍ، 

وَ أَمّٰا مَنْ خَفَّتْ مَوٰازِينُهُ `فَأُمُّهُ هٰاوِيَةٌ 🔸مرحوم علامه مجلسی: «[مقصود از] سنگینی خیر بر اهل دنیا، یعنی بر تمام مکلفان در این دنیا، این است که خداوند آنچه را که به آن تکلیف کرده است، برخلاف میل و گرایش‌های طبع آن‌ها قرار داده است؛ هرچند مقربان (بندگان خاص) به دلیل قدرت عقل، کثرت دانش و ریاضت‌هایشان، بر هوای نفس خود پیروز شده‌اند و آن [تکلیف] بر ایشان سبک شده است، بلکه از آن لذت هم می‌برند. یا [به بیان دیگر]، مراد از «اهل دنیا» کسانی هستند که به دنیا میل و رغبت دارند و در عین حال خواهان آخرت نیز هستند؛ این افراد دائماً نفس خود را برای ترک شهوات تحت فشار و زجر قرار می‌دهند، بنابراین کارهای نیک برایشان سنگین و کار‌های بد (شرور) برایشان سبک است. و سنگینی و سبکی در میزان‌ها (ترازوی اعمال)، اشاره به این سخن خداوند متعال است: «پس هر که ترازویش سنگین شود، در عیشی پسندیده است و اما کسی که ترازویش سبک شود، جایگاهش هاویه (دوزخ) است.»» 📚:منابع 1: الکافی ج 2 ص143 2: مراه العقول ج ۸ص۳۳۸ ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi

➖فلسفه فضیلت دعا و ذکر در صبح و شب... 🔺اعلم أن الآيات المتكاثرة و الأخبار المتواترة تدل على فضل الدعاء و الذكر و لا سيما التهليل في هذين الوقتين، و كثير منها ظاهرها الوجوب، و إن لم يقل به صريحا أحد، و فيه علل كثيرة. الأولى: شكر النعم التي مضت على الإنسان في اليوم الماضي، أو الليلة الماضية من الصحة و العافية و الأمن من البلايا و التوفيق للطاعة و غير ذلك. الثانية: أنه يستقبل يوما أو ليلة يمكن نزول البلايا و الطوارق فيه، و يمكن أن يحصل له فيه صنوف الخيرات، و الطاعات و الصحة و السلامة، و أنواع الفوائد الدنيوية و الأخروية، و أضدادها من الذنوب و الخطيئات و البلايا و الآفات، و هاذان الوقتان من أوقات التقديرات كما دلت عليه الروايات، فلا بد له من تمهيد ما يستجلب له الخيرات و يدفع عنه الآفات. الثالثة: أن في هاذين الوقتين الفراغ للعبادة و الذكر و الدعاء أكثر من سائر الأوقات ففي الصباح لم يشتغل بأعمال اليوم و في السماء قد فرغ منها، و لم يشتغل بعد بأعمال الليل..... 🔶مرحوم علامه مجلسي: بدان که آیات فراوان و روایات متواتر، دلالت بر فضیلت دعا و ذکر، به‌ویژه گفتن «لا إله إلا الله» در این دو وقت (صبح و شام) دارند. بسیاری از آن‌ها ظاهرشان بر وجوب دلالت دارد، هرچند کسی به‌صراحت چنین نگفته است، و برای این فضیلت علل بسیاری وجود دارد: 1. شکر نعمت‌ها: برای نعمت‌هایی که در روز یا شب گذشته به انسان رسیده، مانند سلامتی، امنیت از بلاها، توفیق در عبادت و دیگر نعمت‌ها، شکرگزاری لازم است. 2. استقبال از آینده: انسان وارد روز یا شبی می‌شود که ممکن است بلاها و حوادث ناگهانی در آن رخ دهد، یا خیرات و طاعات و سلامت و منافع دنیوی و اخروی نصیبش شود، یا برعکس، گناهان و آفات و بلایا. این دو وقت از زمان‌های تقدیرات هستند، پس باید مقدماتی فراهم کند که خیرات را جذب و آفات را دفع کند. 3. فراغت برای عبادت: در این دو وقت، فراغت برای عبادت و ذکر و دعا بیشتر از سایر اوقات است؛ صبح هنوز مشغول کارهای روز نشده و شب نیز از کارهای روز فارغ شده و هنوز وارد فعالیت‌های شب نشده است. 4. ظهور قدرت الهی: در این دو وقت، قدرت عظیم خداوند در رفتن شب و آمدن روز و بالعکس آشکار می‌شود، همراه با منافع بزرگ و فواید جسمی که بر کمال حکمت و لطف او نسبت به بندگان دلالت دارد، و این شایسته ستایش تازه و شکر جدید است. 5. تغییرپذیری موجودات: در این دو وقت، آشکار می‌شود که همه ممکنات در معرض تغییر، دگرگونی و فنا هستند، و همه تحت اراده پروردگار زمین و آسمان‌اند، در حالی که او باقی است و زوال نمی‌پذیرد، ترسی بر او نیست و حالاتش دگرگون نمی‌شود؛ چنان‌که حضرت ابراهیم (ع) فرمود: «من غروب‌کنندگان را دوست ندارم». پس عارفِ به یقین درمی‌یابد که خداوند سزاوار تسبیح، تهلیل، تحمید، تمجید و ستایش دائمی است. 6. هم‌نوایی با تسبیح موجودات: در این دو ساعت، همه مخلوقات در زمین و آسمان ندا می‌دهند که آفریده‌شده و نیازمند خالقی حکیم‌اند، که از صفات حدوث و امکان و نشانه‌های ناتوانی و نقص منزه است؛ چنان‌که خداوند فرمود: «هیچ چیزی نیست مگر اینکه با ستایش او تسبیح می‌گوید، ولی شما تسبیح آن‌ها را درک نمی‌کنید». با گوش یقین باید با آن‌ها هم‌صدا شد، بلکه روح و نفس و جسم و اعضای انسان نیز با زبان حال ندا می‌دهند، پس باید با زبان مقاله نیز در همه حالات، به‌ویژه در این دو وقت که ظهور این حقیقت بیشتر است، هم‌صدا شد. این نکته نزدیک به نکته پیشین است. 7. محاسبه نفس: انسان باید هر روز، بلکه هر ساعت، نفس خود را محاسبه کند پیش از آنکه در قیامت محاسبه شود؛ چنان‌که از اهل بیت (علیهم السلام) نقل شده: «نفس خود را محاسبه کنید پیش از آنکه محاسبه شوید، و آن را بسنجید پیش از آنکه سنجیده شود». به‌ویژه در این دو وقت که زمان صعود فرشتگان شب و روز است، در وقت شام باید بنگرد که در طول روز چه کرده، در عبادت و طاعت چه کوتاهی کرده، و چه گناهانی مرتکب شده؛ پس از خداوند آمرزش بخواهد، او را ستایش و تمجید کند، تا آنچه از نیکی‌ها از دست رفته جبران شود، و با ذکر و دعا و استغفار، طلب بخشش کند و به سوی پروردگارش که بر رازها و نهان‌ها آگاه است، توبه نماید. نکات فراوانی در این زمینه هست که قابل شمارش نیست، و با آنچه یادآور شدیم، عارف آگاه می‌تواند به برخی از آنچه ناگفته مانده پی ببرد. و خداوند توفیق‌دهنده است. 📚مراة العقول: ج12 ص 221 ♻️کانال: علم الحدیث @mirasehadisi