زخمی به گل کهنه‌ی ما کاشت خداوند اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد . .

انسان برای خوشی به این همه استعداد احتیاج نداشت...

گفته بودم چو بیایی غمِ دل با تو بگویم، چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی. - سعدی -

سخن‌ها دارم از دست تو در دل، ولیکن در حضورت بی‌زبانم... - سعدی -

بعدها تاریخ می‌گوید که چشمانت چه کرد با منِ تنهاتر از ستارخانِ بی سپاه...

اون که دیوونم کرد لایق جنون نبود؟ بود؟.

شاید برای تو چیز مهمی نبود، اما قلبِ من بود.

من زنی را می‌شناسم که در ماه زندگی می‌کند. شب‌ها پتویش را بر می‌دارد و روی یک چاله از چاله‌های ماه می‌خوابد. صبح‌ها می‌نشیند در چاله های دیگر و کتاب می‌خواند. زنی را می‌شناسم که با اشک هایش بعضی از چاله‌های ماه را پر کرده و با خنده هایش کل فضای ماه را. من زنی را می‌شناسم که از چشمانش می‌توان تنهاییش را فهمید و هزاران هزار غزل از غمِ درونِ چشم‌هایش بیرون کشید، زنی که یکبار قلبش را کسی به تسخیر در آورد و تمام زندگیش را ذره ذره آب کرد، زنی که عاشق شد... و دیوانه‌‌...

چرخیدنِ من دورِ تو، گردابِ خودم شد.