- ما بی تو مضطریم تو بی ما چگونه‌ای؟

بودن با تو یه حس غریبه س برام ؛ مثل وقتایی که تیچرم فارسی حرف می زنه. مثل وقتی که یه آشنایی رو بعد از مدتها می بینم. مثل وقتی که بوی بنزین و چسب میاد. مثل وقتی که توی خونهِ مادربزرگم آب می خورم و مزهِ بچگیامونو می ده و یهو کل خاطراتم تداعی می شه. مثل وقتی که یه کتاب شعر و بعد سالها می خونم. نمی دونم حسم نسبت به بودنِ باهات چیه ؛ غریبه. غریبـه س برام. مثل این نوشته که نمی دونم چجوری تهش جمله ها رو ردیف کنم و ببندم درشو. نمی دونم. دوسِت دارما اما نمی تونم بودن باهاتو تصور کنم. شاید اون تیکهِ آهنگ رز سفید من اینجا به کارم بیاد: " تو یه رویایی که نمی رسی به دستم". می دونم که بهت نمی رسم و فکر کردن به وصلِ تو برام شده غریبـه ترین حسِ دنیا.

چرا همه منتظرِ مـاه‍ِ شبِ چهادهَـن وقتی مـاه‍ همیشه توی چشمای تو کامله؟

امروز من چهار ساعت تو مترو بودم ؛ دقیقاً چهار ساعت.

هرچی آدم تو مشهد هست و امروز من دیدم بچه‌ها😂 احساس آدم‌زده شدن بهم دست داده.

چشمات چشمات امون از چشمات.

Remember, not to get to close to stars ; they never gonna give you love like us :)

فردریک: منو زنم هرهفته واسهِ شام می ریم بیرون ؛ اون سه شنبه ها می ره من پنجشنبه ها.

آدمایی که پادکست گوش میدن ، تو مترو و اتوبوس کتاب می خونن ، بوی یه عطر مشخصی رو میدن و ترجیحاً الستارم پاشون میکنن توی یه لولِ دیگه ای از فاخربودن و باکلاس بودنن.

منم همینطور راضیه آقایا منم همینطور.

برای تو نوشتن شده‌است کار هرروزم نمی‌خواهی بیایی بخوانی نامه‌هایت را؟