ماهیاتو بگیر که آبه باز گِل.

ببین ببین فقط اونجا که شهرزاد با همون صدایِ زخم‌خورده‌ی غمگینش می‌گه: من و تو تلاش کردیم دنیامونو عوض کنیم فرهاد ولی دنیامون داره ما رو عوض می‌کنه...

آخر یه روز دستشو میگیرم میبرمش شیراز باهم زندگی کنیم.

حالا چرا شیراز؟ چون:

و در آخر ؛ وجود جنابِ سعدی🤍.

بعضی وقتا هم هست که آدم از خودش شرمنده میشه. دیگه نمی‌تونه تو آینه به چهره‌ی غمگینش نگاه کنه، روش نمیشه با خودش حرف بزنه و خجالت میکشه از خودش که چه آدمایی رو دوست داشته و براشون احساس خرج کرده!

تو غرقِ شوق رفتن ، من غرقِ التماسم...

با من بیاید ببرمتون اون قدیم نَدیما: