"ویتنام" - زن ، اسمت چیست؟ + نمی‌دانم. - چند سال داری؟ اهل کجایی؟ + نمی‌دانم. - چرا این گودال را کنده‌ای؟ + نمی‌دانم. - چند وقت است که پنهان شده‌ای؟ + نمی‌دانم. - کدام طرفی هستی؟ + نمی‌دانم. - زمانِ جنگ است ، باید انتخاب کنی. + نمی‌دانم. - هنوز دهکده‌ات پابرجاست؟ + نمی‌دانم. - این‌ها بچه‌های تواند؟ + "آری"... ویسلاوا شیمبورسکا-

منو ببرید آفریقا.

،

سیمینِ دانشور به من گفت: "غصه یعنی سرطان! غصه نخوری یک‌وقت، معروفی!" و من غصه خوردم. اینجا در بیمارستان شریته برلین، حالا یازده جراحی را پشت سر گذاشته‌ام، از دوشنبه وارد مرحله‌یِ پرتو درمانی می‌شوم ؛ در تونلی تاریک به نقطه‌های روشنی فکر می‌کنم که اگر برخیزم، هفت کتاب نیمه‌کاره‌ام را تمام کنم و باز چند تا درخت بکارم. هفت جراح و متخصص زبده عمل جراحی را انجام دادند. جراح فک و دهان گفت: "بدن شما چهل ساله است، هیچ بیماری و خللی در تن شما نیست؛ سرطان لنفاوی هم یک بدبیاری بوده. پش گِهبت." گفتم: "در طب ایرانی به این بدبیاری می‌گویند غمباد." خندید. - عباس معروفی -

تو شبیهِ "غمـ"ـی ، ماندگار و دل‌نشین.

بنی آدم ، بنی عادت.

اما تو "هیچ" بودی و دیدم هنوز هم در سینه "هیچ" نیست بجز آرزویِ تو... -فروغ.

-

پولشو تو میدی؟

آن کسی را که تو می جویی کی خیال تو به سر دارد؟ بس کن این ناله و زاری را بس کن او یار دگر دارد...

ویرجینیا ساتیر آدم خیلی عاقلیه.