عزیزم، بیا باهم یک خونه بسازیم. یک خونه با درهای آبـیِ قدیمی‌. یک خونه با حیاط بزرگ که وسطش یه حوضِ آبـی‌ـه. کنار حوض هم چندتا گل شمعدونی با گلدون سفید چیده شده. از پله‌هاش که بری بالا، دورتادور ایوون گل‌های مختلف توی گلدون‌های رنگارنگ کاشته شده باشن. در سفید خونه رو هم که باز بکنی، یک فرش قرمز ایرانی زیر پات باشه، با دیوارهای سفید که روشون قاب عکس‌های تصویر من و تو در حال خودنمایی باشن. بعد وارد اتاق خواب که بشی، یک فرش آبی ابریشمیِ زیبا زیر پات آروم سر بخوره. یک تخت خواب سفید با یک ملحفه آبی پاستلی و دوتا بالشت همرنگ ملحفه هم گوشه اتاق خواب، خوابیده باشه. یک دسته گل لیلیوم سفید هم روی طاقچه توی یک گلدون شیشه‌ای تویِ آب درحال رقصیدن باشه. بعد از اتاق خواب که بیای بیرون، وارد اتاق خواب بچه آیندمون بشی که در و دیوارش رنگ آبیِ آسمـون باشه. با چندتا ابر پنبه پنبه‌ای که خودمو خودت روی دیوار و سقف نقاشی کردیم. *بقیهِ وسایل رو هم وقتی می‌خریم که بفهمیم بچمون دختره یا پسر. بعد از اتاق میری و وارد آشپزخونه میشی. کابینت‌های سفید، یخچال سفید، گاز رو میزی نقره‌ای و سینک ظرفشویی سفید. یک فر روشن هم بین کابینت‌ها باشه که بوی کیک شکلاتی با بلوبری های آبی،ازش بیرون بیاد.همهِ ظرف و ظروفمون هم از این بشقاب‌های سفیدِ گل قرمز باشه. از همون قدیمیا که خونه مامان بزرگا پیدا میشن. روی یخچال هم عکس‌های مسافرت‌های منوتو بخندن... «چقدر دلم می‌خواست که با تو زندگی می‌کردم.»

من لا به لای استرس‌هام، کمی هم زندگی می‌کنم.

کار هرکسی نیست/

خدایا من از اون بنده صبورهات نیستم هااا، یا هرچه سریعتر نجاتم بده یا من خودمو از پنجره پرت می‌کنم پایین. مرسی.

الان دبیر قشنننگ می‌فهمه که خواب خوابم🤣🤣🤣

آخه آدم جای خالی،ساعت هفت صبح از چی خسته نباشه؟

تا ابد لعنت بر کلاس مجازی

نخِ بادبادکمو، یجوری وا می‌کرد، که تاهرجا خواستم بتونم پَـر بکشم...

امروز ظهر بعد یک گریه‌ِ اساسی و پنیكِ طـــولانی، تصمیم گرفتم که فراموشت کنم. ولی بعد که باز دیدمت، و از زیباییت شروع کردم به چنگ زدنِ خودم، فهمیدم که من برای فراموش کردن خیلییی ناتوانم، و تو برای فراموش شدن خیلی زیبایی...

🤍

عزیزم خواستم بدونی اگه یه روز بی‌خبر بذاری بری، بی‌خبر میام بالا سرت☺️🔪.