وقتی میبینم دوستات بهت بیمحلی میکنن ؛ یعنی هر لحظه سجدهی شکر بجا نمیآرن که دارن با تو حرف میزنن و وقتی باهات حرف میزنن در برابرت زانو نمیزنن و سرشونو خم نمیکنن و یجوری وانمود میکنن انگار تو هم یک آدم عادی هستی مثل بقیه، بهم برمیخوره و اعصابم بهم میریزه.
عزیزم با من برنامه ریزی نکن برای زندگیت، چون من ممکنه وسطش یهو خودمو از پنجره پرت کنم پایین.
از یه جایی به بعد افسردگی و شکست رو میپذیری و قبولشون میکنی. همینه دیگه دورت بگردم. میخوای چه کار کنی؟
خطاب به آدمهایی که دوستشون دارم:
You never save me, but you can't let me go :)))))))))))