مدتهاست که سکوت،رنگِ غروب گرفته و روزها بوی خستگیِ بیپایان میدهند؛
گویی چیزی در من،دیگر توانِ ادامه دادن ندارد..
هر صبح که چشم باز میکنم،انگار از خوابی برمیخیزم که هیچوقت تمام نمیشود.
چای که دم میکشد،بخارش را نگاه میکنم و فکر میکنم:«باز هم یک روز دیگر،باز هم همان اتفاقات تکراری.»و بعد،بیآنکه بفهمم چرا،لبخند میزنم..
لبخندی که هیچکس نمیبیند،حتی خودم.🙂
بعضی شبها،وقتی همه خواباند،به پنجره نگاه میکنم و از خودم میپرسم:«آخرین باری که واقعاً خندیدی،کِی بود؟!»
و جوابی ندارم.
فقط سکوتی هست که مثل غروب خورشید،آرامآرام،همهجا را میگیرد.
میگویند زمان همهچیز را درمان میکند.
من هنوز منتظرم ببینم این «درمان» کِی میرسد..
دیشب اینجا که نبودی نم ِباران زده بود ..
تب ِ شعرم به هوایت به خیابان زده بود .
انبوهافکارم؛›
https://eitaa.com/nashenas_app/app?startapp=link_820rdx0&btn=mnizainab
ای مجهول الهویه که توی ناشناس پیام دادی،میشه جواب منو بدیییییییی.
هدایت شده از امروز چه روزیه ؟
با من از صبوری حرف نزن،من منتظر کسی ام که حتی نمیدونه منتظرشم.