✊ گلبانگ تکبیر الله اکبر 🇮🇷به شکرانه ۴۷ سال عزت و افتخار جمهوری اسلامی ایران 🗓 امشب (سه‌شنبه ۲۱ بهمن ماه ۱۴۰۴) 🕰ساعت ۲۱ همزمان در سراسر کشور #الله_اکبر #ایران_مقتدر_ملت_پیروز

بسم‌الله سلام می‌خواهم راجع به «لحظه» صحبت کنم. واحدِ زمانی غیرقابل اندازه‌گیری و همراه با درک آگاهانه از اکنون. لحظه‌ها شاید وسعت یکسان داشته باشند اما عمق یکسان ندارند. گاهی لحظه‌ای برای یک عمر تعیین کننده‌ست. مثل لحظه‌ای که آن #بسیجی تصمیم گرفت روی سیم خاردار بخوابد، دیگران پا بر بدنش بگذارند تا عملیات متوقف نشود. من می‌خواهم راجع به لحظات عمیق "شب پیروزی انقلاب" حرف بزنم. همان لحظاتی که باید زنده بودنِ نهضت را خیلی بلند فریاد بزنیم. این مطلب را برای آن‌ها می‌نویسم که هر سال #۲۲_بهمن در خیابان‌ها شعار #الله_اکبر می‌دهند اما شب پیروزی، هیچ تکبیری از پنجره خانه‌شان به آسمان نمی‌رود. برای آنها که توی رودرواسی در و همسایه یا از ترس طرد شدن و به بهانه: «خجالت میکشم» و «همسایه ها اعتراض می‌کنند» و... تپش قلب انقلاب را در سینه‌شأن حبس می‌کنند. شب پیروزی انقلاب از آن لحظاتِ به غایت عمیق و به غایت اثر گذار است. ما همیشه راهپیمایی میکنیم، در چند خیابان اصلی، در یک روز تعطیل، دور از خانه و محله، دور از چشم اغیار. خودمان هستیم و خودمان. به دشمنان نشان می‌دهیم نظام پشتش گرم است اما به دوستان چه؟ همسایه کناری‌مان که نه در راهپیمایی شرکت کرده نه رسانه‌های داخلی را نگاه می‌کند چه؟ کِی قرار است به او بگوییم ما واقعی هستیم؟ جان‌ْفداهای خامنه‌ای واقعی هستند؟ کی قرار است این تصویر رسمیِ صدا و سیمایی را بشکنیم و با تصاویر واقعی‌مان با حنجره‌ی واقعی‌مان خودمان را به مردم نشان بدهیم؟ نباید منتظر بمانیم تا رسانه‌ای بیایید و ما را به همسایه‌مان نشان بدهد. باید خودمان رسانه بشویم. باید خودمان به آدم‌های اطرافمان بگوییم که #انقلاب واقعا زنده است؛ که آدمهای انقلابی نه فقط در قاب تلویزیون که در واحد کناری آنها هستند. از کنار گوششان بیرون می‌آیند، وجود دارند و فریاد می‌زنند. کار، دست تک‌تک خودِ ماهاست است. کُلُّکم راع، کُلکم مسئول. آدمهایی که با تعجب می‌پرسند: «چرا خامنه‌ای نِمیره؟ مگه نمی‌بینه هیچکس دوستش نداره؟!» کسانی هستند که عربده دشمنانِ او را زیر پنجره‌ اتاقشان شنیده‌اند و فریاد ابناء #خامنه‌ای را نه! ما باید کوچه‌هایی که یک ماه پیش با کلمات کثیف براندازان چرک شد را با نام مبارک خدا و ولی خدا پاکیزه کنیم رفتن به راهپیمایی ۲۲بهمن لازم است اما کافی نیست. چنگ و دندان نشان دادن به دشمن واجب است اما رخ نشان دادن به دوست هم واجب است. حضور در ۲۲ بهمن مصرف خارجی دارد و شعار دادن بر بام خانه‌ها مصرف داخلی! با اولی به دشمن، نازِ شست نشان می‌دهیم، با دومی دستِ با اولی به دشمن، ناز شست نشان می‌دهیم، با دومی دست دوست را می‌گیریم و از جهل عبور می‌دهیم. از طعن و کنایه زبان‌در‌ازان نترسید. ترس را شیطان به قلب مؤمنین می‌اندازد. بر فرض یکی بیاید دو تا فحش بدهد (که معمولاً نمی‌دهد)، بر فرض که دو بار چشم‌غره هم ببیند، بر فرض بعدِ دو تا متلک از دو‌ تا آدم سطحی بشنوید، بیشتر از طعن و تمسخر و تحقیر‌ که زینب کبری سلام‌الله‌علیها برای اسلام کشید نیست. نه ما از آن علیهم‌السلام بالاتریم نه اطرافیان ما به پستی مردم شام. شب پیروزی هر کاری می‌توانید بکنید. مثلاً قراری: قبل از قرار ساعت ۲۱، چند نفری جمع شوید و در کوچه و خیابان‌ها تکبیر بگویید. راه بروید و نور را در شهر پخش کنید. گروه بشوید، گروه ندا ندهید، ارتش تک‌نفره باشید. خودتان شعار بدهید، خودتان جواب بدهید. و در نهایت اگر هیچ‌کدام را نتوانستید انجام دهید، روز ۲۱، ساعت ۲۱، سرتان را از پنجره بیرون بگیرید و با سر‌بلندی و افتخار «الله‌اکبر، خامنه‌ای رهبر» بگویید. Par.94

هاشم الحیدری: راهپیمایی ٢٢ بهمن شما از پیاده روی اربعین با همه عظمتش مهمتر است... چون اربعین همه می‌آیند. از شیعه انگلیسی، تا انجمن حجتیه گرفته تا دیگران... ولی ۲۲ بهمن‌ها فقط خالص‌ها می‌آیند... پ.ن : سخن یک عالم دین

۴۷ سالگی ات مبارک 🇮🇷🇮🇷🇮🇷🇮🇷 إن شاء الله هر چه زودتر پرچمت را به دست امام زمان (عج) برسانیم 🌸🌸

🇮🇷بانگ الله اکبر در فضای مجتمع آسمان ها محله ما 👌 منطقه ۲۲ ضلع شمالی دریاچه شهدای خلیج فارس(دریاچه چیتگر). .

در کودتا خواندن رخدادهای دی‌ماه ۱۴۰۴، بد نیست کمی عقب‌تر را مرور کنیم. خوب است یادی کنیم از آن «بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم»‌هایی که درست در آغاز حملهٔ رژیم صهیونیستی، آن دوازده روز، توسط اکانت‌هایی مشخص و آشنا، به‌صورت هماهنگ توئیت شد؛ بسم‌الله‌هایی که بیشتر شبیه رمز آغاز عملیات بود.

❤️ آقای ایرانی❤️ بمونه سایت همیشه بالا سر ایران با تو بود که سرمون بلند شد تو جهان