در آغوش‌امن‌ آقای‌رئوف به یاد چنل‌های : ماوا، پناهنده، حرف دل، پلویوفیل، مریحا، پناهگاه‌‌امن، روحا، پیچک، ایران‌ سادات، روح‌من، مخاطب‌خاص، من‌او، جان درد، فراری‌مسلح به قلم، انبارک، مجمع‌الروحا، جانا128، کافه‌شعر،زیتون،مسلک، اتاق470، مهجه، قهوه‌تلخ،من‌فی‌الحال، ژیپسوفیلا، نمیدونم،شهر‌شعر، انحلال، حب،اخت‌الرضا، سیاه‌مشقخاطرات یه مریخی، ریح، رافعه، پرایوت‌جهاد، منیب، اه‌و، در‌خفای‌خویش، والقلم،آینور، سکوت‌دل، حرفا‌ی‌ناگفته‌ی‌دل، نفس، آیه، روحی، مهر‌ماهی، BkH، هبوط؛ به‌یاد‌گروه‌های : گپ‌سین‌ایتی،عکاسان‌شب‌امتحانی، کافه‌مشاعره،کافه‌آهنگ، پینترست‌ایتی؛ و تمامی عزیزانی که ناخواسته از قلم افتادن😭💘

دم شما گرم ، زیارتتون قبول

زخمی که از بی‌اهمیتی می‌مونه ، هیچ‌وقت خوب نمیشه‌ .

-

بعدا ؟! بعدا دیگه برو دست علی یارت .

اینستاگرام و کلا سوشال‌مدیا داره یه ورژن حال‌به‌هم‌زن از آدم‌ها ارائه میده و بیخودترین نسخه ی انسان‌هارو پرورش میده. به این صورت که مردم فکر میکنن هرچی بیشتر ملت رو مسخره کنن، توهین‌آمیز تر صحبت کنن، احترام بزرگتر رو نگه ندارن و بینِ روابطشون تعهد کمتری داشته باشن، پُخ بیشتری هستند.

حق های زیاد مشاهده می‌شود.

دیگه انگار آدم بودن خودش شده یه ضعف. هرکی کمتر احساس داشته باشه سنگدل‌تر باشه و راحت‌تر بزنه زیر هر چی تعهده ، انگار موفق‌تره. سوشال‌مدیا یه جوری تعریف کرده که بی‌رحمی یعنی جذابیت ، بی‌احترامی یعنی جسارت ، و بی‌وفایی یعنی آزادی. تو این آشفته‌بازار کسی که بخواد واقعی باوجدان و محترم باشه یا به چشم ساده‌لوح دیده میشه یا بهش می‌خندن. دنیای عجیبیه وقتی باید برای آدم موندن بجنگی.

+

از تو دست بکشم؟ ابدا ابدا :)

-