+++

+

اما چی....🤍 [لبخند مناسب اون🥲] گوینده:مُبینا📻

وایب این چنل و ویس های مبینااآ>>>

؛)

+

[توماندگاری‌ای‌عشق]

‌                                                 ‌ ‌‌‌    ‌ میدونی... آدمای شبیهت رو دوست دارم یه وایب خاص: یه شخصیت آروم که بوی چوب میده،بوی بارون،جنگل،قهوه و گاهی سیگار... شبیه مه،رنگ آبی آسمونی،سبز جنگلی یا قهوه‌ای چوبی... شبیه آهنگ پرتقال من،گریه نکن که سرنوشت،الهه ناز،هنوزم وقتی میخندی... شبیه شب... شبیه کافه‌های کوچیک و گرم پایین شهر تو سرمای زمستون،شبیه یاس بنفش،موزیک‌های بیکلام آروم،کتاب نو و کتابفروشی های انقلاب،چشمای یه بچه آهو،پرواز پرستوها تو غروب،صدای جیرجیرکا،.... _ناشناس فقط میتونم بگم تعریفت خیلیییییی بهم چسبید:) بیا ماچت کنم

جدیدن بم خیلیآ میگن چقد بهتر شدی چقد حالت خوبع چقد... و منی ک اون لحظه دچار فروپاشی شدیدم احساس خفگی ممتد دارم به در و دیوار و زمین و زمان چنگ میزنم بغض صگیمو قورت بدم بلندتر میخندم به روشون و ... پ.ن آدما همینن! شاید یک شب معمولی از خونه بزنم بیرون به مقصد هیاهوی جنگل ها و دقیق تر غار تنهایی ولی بی انصافیع که نگم وسط این نقش بازی کردنا اونی ک باید خدش میفممت برا اونی ک بلدته بابا جان رنگ رخساره خبر دهد از سر درون!)

بنده بعد از دوازده شب به بعد