دلم می‌خواد دوباره کوچیک بشم، توی خونه‌ی قدیمی مادربزرگ، وقتی که از رادیو دعا با صدای فرهمند پخش می‌شه، از پنجره‌ی بزرگ و قدیمی، از لای کرکره‌های سبز خاک گرفته حیاط رو نگاه کنم. حوض آبی وسط حیاط رو که هیچ‌وقت توش رو ندیدیم، همیشه روش یه تخته‌ی بزرگ بود. کاش دوباره می‌رفتم توی آشپزخونه که آب بخورم و لیوانای چینی کلفت قدیمی یا لیوان استیل رو بردارم و از توی یخچال آب بردارم و از مزه‌ی آبی که از لوله‌های زنگ زده می‌اومد خوشم نیاد.. دلم قایم شدن توی زیرپله‌ای لابه‌لای رخت‌خوابا رو می‌خواد. یا این‌که درِ کرکره‌ای رو بکشیم و یواشکی از پله‌ها تا نصفه‌هاش بریم بالا و با شنیدن صدای شمسی خانم و خواهرش که گوش‌هاش سنگین بود، سریع بدوییم و برگردیم پایین. می‌خوام برگردم به روزایی که توی سالن پذیرایی قدیمی‌‌شون که از دو طرف در داشت، روبه‌روی عکس خونه‌ی خدا وایسم و زل بزنم به نقطه‌هایی که درواقع آدم‌هایی بودن که درحال طواف بودن. و از اون‌جا خیال و شوق حج رفتن بیفته تو دلم تا همین امروز... دلم می‌خواد دوباره وایسم روبه‌روی بوفه‌دیواری سرتاسری خونه و تک به تک جزئیات وسایل توی بوفه رو رصد کنم. دوباره صدای مادربزرگ یادم بیاد. اصلا صداش چطوری بود؟ دوباره میز و صندلی چوبی‌ش، سجاده‌ی معطرش، و پنج، شش تا انگشتری که توی سجاده‌اش می‌ذاشت. آفتاب که از پشت پنجره میفته روی فرش اتاقم، خیالم می‌ره به قدیما. به آدم‌های باصفای قدیمی. ولی اون روزها هیچ‌وقت برنمی‌گرده. این روزها هم... برای قدیمی‌ها صلوات..

به نظر من، ماه رمضون ماه خود نیست، ماه خداست. خودتو بریز تو کاسه‌ی خدا.‌ هی بشین فکر کن ببین میزان اتصالت با خدا چقدره. رشته‌ی بین تو و خدا چقدر محکمه. اون‌وقت حساب کن چه‌جوری می‌شه همه‌ی سال همین‌طوری باشی نه فقط ماه رمضون. این شهر و مشغله‌هاش ما رو خیلی اسیر کرده.. /اولیش خودم.

[اللهم ربّ شهر رمضان]

/ وَفِي السَّمَاءِ رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ

رهایی خسته‌ام کرده کجا افتاده زنجیرت؟!🍇 @m_a_tavallaie | #دهین

سر می‌دهم سروش نجف روزی‌ام کنید ابر گناه‌پوش نجف روزی‌ام کنید هستم پیاله‌نوش نجف روزی‌ام کنید دیدار مِی فروش نجف روزی‌ام کنید «پس تا نجف بگو صد و ده بار یاعلی»

قرآن حیات طیبه را به ما وعده داده است: «فلنحیینّه حیاة طیّبة» حیات طیبه یعنی چه؟ زندگی پاکیزه یعنی چه؟ یعنی زندگی‌ای که در آن، هم روح انسان، هم جسم انسان، هم دنیای انسان، هم آخرت انسان تأمین است؛ زندگی فردی در آن تأمین است، آرامش روحی در آن هست، سکینه و اطمینان در آن هست، آسایش جسمانی در آن وجود دارد؛ فوائد اجتماعی، سعادت اجتماعی، عزت اجتماعی، استقلال و آزادی عمومی هم در آن تأمین است. قرآن اینها را به ما وعده داده است. وقتی قرآن می‌گوید: «فلنحیینّه حیاة طیّبة»، یعنی همه‌ی این‌ها؛ یعنی آن زندگی‌ای که در آن عزت هست، امنیت هست، رفاه هست، استقلال هست، علم هست، پیشرفت هست، اخلاق هست، حلم هست، گذشت هست. ما با این‌ها فاصله داریم؛ باید به این‌ها برسیم. - حضرت آقا | ۱۳۸۹/۰۴/۲۴

مسیر آدم‌ها با هم متفاوت است. آدم‌ها همه از یک مسیر عاقبت به خیر نمی‌شوند..

به چه کسانی اتصال داری؟ کسانی که می‌بینی‌شان و یاد خدا در تو زنده می‌شود یا نگرانیِ عقب افتادن از مُد روز؟ به چه کسانی اتصال داری؟ کسانی که دوشاخه‌شان در پریز خداست یا آن‌ها که با چرخ دنیا می‌چرخند؟ دلت با کیست؟ حبّ، حرف آخر را همان اول می‌زند. "هل الدّین الّا الحبّ؟" حواسَت هست همراه با حبّ، بغض هم می‌آید؟ نکند دلت با کسی که دوستِ خداست صاف نباشد، از کینه، از حسد، از... گمان می‌کنم تمام دَم و دستگاه خدا بر محبّت او می‌چرخد. و سر سوزنی محبّت غیرِ او در دل‌هایمان، ما را دور می‌کند. سر سوزنی بی‌خدایی، شِرک... حواسَت هست با محبوب‌هایمان محشور می‌شویم؟ حتی اگر تکه سنگی... /سبحانك وحدك لاشريك لك! #یاد_داشت

رفتار، ثمره‌ی نگرش و نگرش، ثمره‌ی تغذیه است. غذای ناپاکِ رسانه به چشم و گوششان رسید که امروز کم مانده سردرِ دانشگاه را پایین بکشند. و ما؟ غذای حلال و طیّب را نرساندیم، نچشاندیم. و صد البته، آدمی که ذائقه‌اش به چیزی عادت می‌کند، غذای دیگری را حتی رغبت نمی‌کند نگاه کند چه برسد به مزه‌مزه کردن. بله؛ من درباره‌ی غذا صحبت نمی‌کنم. البته که درباره‌ی رسانه هم صحبت نمی‌کنم. درباره‌ی آموزش و پرورش هم نه. دنبال مقصر هم نمی‌گردم. بحث بحث یک "جریان" است.

هیچی بیش‌تر از وقتی که می‌بینم یکی از نزدیکان و اطرافیانم، گولِ بازی دشمن رو خورده، آزارم نمی‌ده. و بیش‌تر از اونْ فکر این‌که من می‌تونم چی‌کار کنم حقیقت رو بفهمه؟ آخه چه‌جوری نجاتش بدم... (اینم بخشی از همون جریانه که گفتم! و ما باید دلمون برای همه همین‌قدر بسوزه... همه) خدایا؟ همه‌مونو هدایت کن..