بنگر چه جان‌های گرامی رفته‌اند از دست.

سخت می‌خواهم که در آغوش تنگ آرم تورا هر چقدر افشرده‌ای دل‌را، بیفشارم تورا‌

در ظاهر روی پاهایم ایستاده‌ام، گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم اما حقیقت این است که خسته هستم، می‌خواهم فرار کنم، می‌خواهم بروم و ناپدید شوم. - فروغ‌فرخزاد

ای آن‌که طبیب دردهای مائی این درد ز حد رفت چه می‌فرمائی؟

-

حال شب‌های مرا همچون منی داند و بس.

کاش امشب خبرم را برسانند به تو هم تو آرام شوی، هم دل سرگشته‌ٔ من

خدانکنه یک لحظه حواسم پرت شه و بیشتر از پنج ثانیه به یه نقطه خیره شم. بعدش دیگه تمام افکار و تمام غم ها و اتفاقات همزمان هجوم میارن و با قدرت غرقم میکنن. بعدش دیگه حتی اگه خودمم بخوام نمی‌تونم از اون نقطه چشم بردارم.

چون‌تکه‌ی‌نانی‌سر راهش‌بودم، بوسید‌مرا‌گذاشت‌یک‌گوشه‌ورفت

-