چون‌تکه‌ی‌نانی‌سر راهش‌بودم، بوسید‌مرا‌گذاشت‌یک‌گوشه‌ورفت

-

به خواب نیز نمیبینمش، چه جای وصال..

وجودی دارم از مهرت گدازان وجودم رفت و مهرت همچنان هست

کاش می‌شد شبی بدون این‌که کسی را خبردار کنم به سمت مقصدی که نمی‌دانم کجاست راهی شوم و خودم را از خواستن‌ها و نشدن‌هایی که در مغزم انبوه شده‌اند رها سازم. می‌خواهم به اندازه‌ی چند سال راه بروم و در همان هیاهو که کسی حواسش نیست، خودم را در کنار خیابانی رها کنم‌ و بمیرم.

مرا به هیچ بدادی وُ من هنوز برآنم کـه از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

-

دیگران از من گریزان‌اند و من از خویشتن..

هر کسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق کنده ی پیر بلوطی سوخت شد یک مشت کاه

تو نبودی و به پاهای خدا افتادم دست بی رحم ترین ثانیه ها افتادم تو نبودی و تبِ فاصله ها پیرم کرد عاشقِ شعر شدم، شعر زمینگیرم کرد مثنوي كردمت و شكر به جا آوردم توي هر بيت فقط اسم تورا آوردم آرزو كردمت و بغض نوشتم حالا پاي تو آب شده خشت به خشتم، حالا قدِ یک خاطره گهگاه کنارم بِنِشین نه عزیزم! خبری نیست، از آن دور ببین گریه ی مرد غریب َست، ولی حادثه نیست غرق رویای خودش بود، غریبانه گریست..