مرا به هیچ بدادی وُ من هنوز برآنم کـه از وجود تو مویی به عالمی نفروشم

-

دیگران از من گریزان‌اند و من از خویشتن..

هر کسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق کنده ی پیر بلوطی سوخت شد یک مشت کاه

تو نبودی و به پاهای خدا افتادم دست بی رحم ترین ثانیه ها افتادم تو نبودی و تبِ فاصله ها پیرم کرد عاشقِ شعر شدم، شعر زمینگیرم کرد مثنوي كردمت و شكر به جا آوردم توي هر بيت فقط اسم تورا آوردم آرزو كردمت و بغض نوشتم حالا پاي تو آب شده خشت به خشتم، حالا قدِ یک خاطره گهگاه کنارم بِنِشین نه عزیزم! خبری نیست، از آن دور ببین گریه ی مرد غریب َست، ولی حادثه نیست غرق رویای خودش بود، غریبانه گریست..

بیخیال ِشاعری، یک جمله و ختم کلام خسته‌ام کنج چشمانت پناهم میدهی ؟

=)))))

تنم از واسطهٔ دوری دلبر، بگداخت..

بعید نیست که با برق خودکشی بکند کسی که کوچه معشوقه اش چراغانی ست :)))

حالم رو از دیوارهای اتاقم بپرس ، از بالشی که شبا زیر سر می‌زارم ، از زخم‌های گوشه‌‌ی ناخن‌هام ، از گودی زیر چشم‌هام ، از آهنگ‌هایی که گوش می‌دم ؛ حالم رو از من نپرس .