بعد فکر کن مجبور باشی بعد از اون هم باهاش در ارتباط باشی. خیلی حالت ناخوشایندی داره..

بشدددت

خب میفرمودم. ببینید، علاقه یکطرفه خیلی بهتره، چرا؟ اول که شما بعد از ابراز علاقه بار سنگینی میاد رو دوشتون و فشار روانی بیشتر میشه، چه طرف مقابل حس متقابل داشته باشه چه نداشته باشه.

این یه مورد

بار سنگین روانی، و بار سنگین مسئولیت درواقع..

بهرحال. بعد هم اینکه، نگاه کنید، فراق همیشه شیرین تر از وصاله، وصال که اتفاق میافته اولش گرم و داغه، هنوز عطش وجود داره اما به مرور زمان، که زیاد هم طولی نمیکشه، آتیشش خاموش میشه، دیگه مثل قبل نیست و اون علاقه دیگه از اون مرحله پویایی خارج میشه و شیرینی قبل رو نداره... گرچه هر مرحله از علاقه شیرینی خاص خودشو داره اما باور کنید شیرینی اون دوران یجور دیگه‌ست کلا.

وسط بحث جدی من مودب باشااا

خوشم میاد همه اینجا روحن، فقط سین میزنن. خب یه نظری بدید جماعت.

دارن بهش فکر میکنن یکم بهشون زمان بده (دوستان قابلی نداشت صد بزنین به کارتم)

بعله چشم

خلاصه میگفتم... بعدم اینکه مثلا شما فرض کنید به یکی علاقه یکطرفه دارید، بعد تصمیم میگیرید برید بهش بگید درموردش. بعد حالا مثلا اگر طرف حس متقابلی نداشت، همه چیز زجرآورتر و خرابتر از قبل میشه، دردسرای بیشتر، عذاب وجدان و خودخوری و همه چی... خیلی اوضاع عجیبی میشه و خب بهرحال آدمای مختلف واکنشهای مختلفی نسبت به این موضوع دارم قطعا اما قاعدتا اگه متقابل نباشه اتفاقات قشنگی پیش نمیاد...

اگرم متقابل باشه. بازم میگم مسئولیت های سنگینی روی دوش آدم قرار میگیره و خب دردسرهای روابط پیچیده و کلی چیز دیگه. نمیگم بده ها. نه مطلقا بد نیست میتونه خیلی عالی و قشنگ و همه چی هم باشه.. اما منظورم اینه که شیرینی اون دوره باز هم بیشتره