غصه با قاف؛ راویِ تلنبارِ بغضای خوابیده پشت سیبک گلوئه. غصه، غصه خیلی جالبه. نشستی و مشغول نشخوار فکری‌ای، می‌ری رو ترازو و چهار پنج کیلو گذاشتی زمین، انگار که گوشت بدنت و قلفتی کشیده باشه.

یا نه، قلمو گرفته باشه دستش و با بژ ۷ و دودی شماره ۳ افتاده باشه به جون موهات و سفیدشون کرده باشه.

غصه همینه، واقعیت هم همینه.

داشتم خودم و پیدا می‌کردم، تا این‌که تو نت و صدای این قطعه دوباره گم شدم. گمِ گم، البته این‌بار با تو گم شدم. بی‌خیال عزیزم، هوا چه‌طوره؟

آره.

اَی آدمی‌زاد که شبه غولی، هم دردی و هم دوا، هم زهری و هم پادزهر. هم صاحب عروسکی هم عروسک، و ماجرا همین‌قدر پیچیده‌ست برای تو

امام‌حسین بی‌پناه‌ها، امام‌حسین پرروها، امام‌حسین آدم بدا و امام‌حسین آدم‌بدا؛ باز هم می‌گم امام‌حسین آدم بدا

ء برنامه همینه عزیزم، خب باید منتظر بمونم تا ساعت از دوازده بگذره تا بتونم زندگی بکنم. شب، قلمرو زندگی منه. سکوت کاامل، تاریکی، آرامش و آرامش و آرامش.