این ترند "خجالت نمی‌کشم بگم" همش خنده رو لبام می‌آره. آدمایی که می‌دونن پذیرفتن خجالت کشیدنی نیست آدمای عسلِ بوسیدنیِ ناز شکوفه‌ای هستند. لطفاً این مسئله‌های پرداختنی رو بیش‌تر وایرال کنید، ما دوست می‌داریم🪿

داشتیم زندگی‌مون و می‌کردیما. یهو نمی‌دونم چی‌شد که ورق برگشت. الانم که داری می‌بینی داشتم کتاب می‌خوندم احساس کردم باید گریه کنم، رفتم تو تراس در و بستم گریه کردم گریه‌هام تموم شد ادامه دادم به جریان زندگی.🐋

داشتم تختم رو مرتب می‌کردم، خانم گوگوش رسید به اون‌جا که گفت "هیچ‌کس با دل آواره‌ی من، لحظه‌ای همدم و همراه نبود" رعد و برق زد و تختم مرتب بود، امّا من در نهایت یک عدد نرگس بارونیِ نامرتب🩸

شب‌های امتحان خیلی پروسه‌ی عجیبی رو در بر دارن‌. یه شات چایی خوردم با یه گالن قهوه. مرزهای هوّیتی رو جا به جا می‌کنم. بامزّه :))

به نظرم بزرگ‌سالی حتی این‌جوریه که موقع ایموجی فرستادن میمیک چهره‌م رو با ایموجیه ست می‌کنم. وقتی دارم "😂😂😂😂😂" می‌فرستم واقعاً دارم می‌خندم. یا حتی وقتی "💋" می‌فرستم به صورت قریب الوقوعی لبام غنچه می‌شه. به نظرم این‌که تو یه دوره‌ای "😂😂😂😂😂😂" از اینا سند می‌کنی در حالی که کاملاً خنثی‌ای بخشی از بخش‌های رشده. پیش می‌اد

"در بعضی از اوقات زندگانی‌ام، یادم می‌افتد آدمی هستم حاملِ درجات بالایی از غم."

با مرگ اگر توان تو را دید کی می‌رسد این تولّد دوباره‌ی ما 'فمن یمت یرنی,

وقت عزاداری نیست. وقت عمل رسید

"باید اسرائیل از جهان زدوده شود"

نجات‌دهنده حمومه. برای من که حموم و لباسای راحت و آزاد و روند انجام روتین پوستی و خنک شدن جز به جز بدن نجات‌دهنده‌ست نه اونی که تو آینه‌ست.

ما این‌جا می‌مانیم و این‌جا می‌میریم و این‌جا می‌میرانیم.

لاتخف