شب‌های امتحان خیلی پروسه‌ی عجیبی رو در بر دارن‌. یه شات چایی خوردم با یه گالن قهوه. مرزهای هوّیتی رو جا به جا می‌کنم. بامزّه :))

به نظرم بزرگ‌سالی حتی این‌جوریه که موقع ایموجی فرستادن میمیک چهره‌م رو با ایموجیه ست می‌کنم. وقتی دارم "😂😂😂😂😂" می‌فرستم واقعاً دارم می‌خندم. یا حتی وقتی "💋" می‌فرستم به صورت قریب الوقوعی لبام غنچه می‌شه. به نظرم این‌که تو یه دوره‌ای "😂😂😂😂😂😂" از اینا سند می‌کنی در حالی که کاملاً خنثی‌ای بخشی از بخش‌های رشده. پیش می‌اد

"در بعضی از اوقات زندگانی‌ام، یادم می‌افتد آدمی هستم حاملِ درجات بالایی از غم."

با مرگ اگر توان تو را دید کی می‌رسد این تولّد دوباره‌ی ما 'فمن یمت یرنی,

وقت عزاداری نیست. وقت عمل رسید

"باید اسرائیل از جهان زدوده شود"

نجات‌دهنده حمومه. برای من که حموم و لباسای راحت و آزاد و روند انجام روتین پوستی و خنک شدن جز به جز بدن نجات‌دهنده‌ست نه اونی که تو آینه‌ست.

ما این‌جا می‌مانیم و این‌جا می‌میریم و این‌جا می‌میرانیم.

لاتخف

ء عُمال بی‌ریشه‌ی فتنه دنباله‌روان اجنبی، شما نه از خاکید، نه از خون سربازان بی‌نام و نشان خیانت. دل‌سپردگان سکه و سرسپردگان بیگانه. تاریخ، نام شما را با ننگ خواهد نوشت؛ نه در دل مردم‌اید، نه در قاب وطن. قلم‌فروشان بی‌حیا، نان‌خوران نفاق عشاق دلار، کاتبان خیانت. زبان‌داران بی‌وطن، آینه‌ی وقاحت وطن را فروختید به هیچ، شرافت را به کمتر از آن / نرگس 🩸

این جنگ بیش‌تر از آن‌که اجساد را کشته باشد، عشّاق زنده را قبل‌تر کشته. پس، تو را قدر تمام روزهایی که با هم نگذراندیم می‌بوسم. - نرگس