آدمی‌زاد هرجا که حس کرد تسلطش بر زندگی و اختیار رو از دست داده و جبر افسار زندگی‌شو قاپیده؛ دست به دعا می‌شه. ما پناهی نداریم. تنها سلاح و حالت دفاعی ما در برابر اتفاقات غیرقابل کنترل دعائه. برای هم‌دیگه دعا کنیم برای منم دعا کنید🤍

راه رفتیم، افطاری خریدیم، دوئیدیم، گریه کردیم، آرزو کردیم، لحظه اذان آرزو کردیم، آرزو کردیم.

هیچ‌چیز مثل سلامت عقل، روان، بدن و امعا و احشاء، دل و روده و چه و چه و چه سرمایه نیست.

تا حالا حس کردید درونتون منفجر شده باشه؟ حس می‌کنم زیر قفسه سینم TNT گذاشته بودن و ترکیده. نمی‌دونم. شاید اجزای درونیم پاشیده و آش و لاش، آویزون از سقف و جداره‌ها دارن تاب تاب تاب‌بازی می‌خونن.

دارم روزها رو می‌گردم، تا دکمه بک به پائیز رو پیدا کنم. برای اسفند بودن زوده چون همین دو هفته پیش اسفند بود. تنها وجه تمایز اسفند دو هفته پیش با الان برف بود. برف کو؟ چرا ما برف و بوران نداریم؟ پس کجاست این دونه‌های سفید مفید خنک کننده

نتهای موسیقی ساکتن و فریاد می‌زنن. به تبعیت سکوت نتهای آزاد شده ساکتم. کلمات ویران‌گرن.🎫

من شیفته‌ی نوتیف‌های امیدوارکننده‌ام. حتی اگر توخالی باشن. با سرعت نور تو رو به جلو هل می‌دن. حتی اگر واقعی نباشن. من شیفته‌ی حرفهای امیدوار کنندم. حتی اگر واقعی نباشن. تنها مشوق آدمهای تن‌پرور و کاهل هستن. در آخر بایستی بگم که من شیفته‌ی حرفهای امیدوار کننده‌ام.🐋

برای من ایمیل‌های امیدوارکننده بزنید. narghodsi@gmail.com