اما سوگ مثل اکلیل است. هیچ‌وقت کامل نمی‌رود. یک روز بی‌هوا یک دانه‌ی ریزش را می بینی روی گردنت بالای پلکت، روی گونه‌ات یا یک جای غیر منتظره از صورتت.

حساب سوگواری‌هائی که باید می‌کردم و نکردم و گفتم بعداً فرصت هست از دستم در رفته. نرگس تو کی‌ای، تو چی‌ای؛ این بغض‌های انباشته شده که شبیه توپ تنیسن چین، کین، نه می‌شه بالا اورد، نه می‌شه قورت داد. گیر کردیم، بغضا؛ من، من و بغضا گیر کردیم و آزاد نمی‌شیم.

نمی‌دونم. شما شاید بدونید. شاید کسی ندونه که باید چی‌کار کنیم. نجات‌دهنده‌ی تو آینه که نمی‌تونه پیژامه‌شو بالا بکشه بزرگ‌ترین شایعه قرن بود. نجات دهنده خدا بود. همین

وَ هذا یَوْمٌ فَرِحَتْ بِه آلُ‌ زیادٍ وَ آلُ‌ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ الْحُسَیْنَ صَلَواتُ اللّهِ عَلَیْهِ

قلبم می‌سوزه. از گلو تا قلبم رو انگار با اسید سولفوریک دارن می‌شورن. آب می‌شم. ما چمونه، ما کمونه. احساس خلاء دارم.

چـاٰئی.