استرس دارم

استرس اینو دارم که داره ماهِ رمضون شروع میشه، آیا امادهِ این ماه هستم؟

هی روزگار

یک کربلا ببر ؛ نبری گریه میکنم …

دنیا به تو وفا نکرد، چرا به من وفا کنه؟

ماهِ رمضون بدون نجف، تصورش واسم درد اوره

بعد از حسین خانهِ شادی شوَد خراب.

-

ماهِ مبارکِ رمضون شروع شد، شب اول شده، ندا میاد که پاشید بیاید توبه کنین، ماه رمضون خدایی حال میده که ادم تا سحر بیدار باشه، بچه که بودم، البته بچه تر از الان، اوج لذت زندگی تو ماه رمضون خلاصه میشد توی: شب تا سحر بیداری و بازی، قرائت قرآن دسته جمعی، تکبیر گفتن نماز جماعت های شلوغ، تا وقتی طلبه بشم، وقتی رزقم شد و اومدم طلبه شدم، تمام لذت زندگیم توی ماه رمضون، شده بود نجف! هیئت هامون تو حرم امیرالمومنین، زیارت ها، کلاس های درس، نشستن و نگاه کردن به بنر ایوون حرم که کِی باز میشه این ایوون، امسال، با همه ماه رمضون هایی که تجربه کردم، متفاوته، اومدم تبلیغ! سی روز! توی بندرِ گناوه، شهری که بشدت، هم مذهبی هستن، هم مسافر و بی بندُ‌باری زیاد هست، حس جالبیِ، تبلیغ به لطف خدا زیاد رفتم، ولی سی روز، ماه رمضون، نجف نبودن، یه جوری واسم عجیبه، خدا بخیر کنه.

این عکس هم داشتم منبر امشبم رو آماده میکردم از کتاب - طرح کلی اندیشه اسلامی - نوشته آیت الله خامنه ایی، گرفتم که آخر شب بزارم اینجا، به یادِگار..

راستی اینو گفتم که بگم شبای ماه رمضون اصولا بیداریم، این وسط هرکی به ی چیزی مشغولِ، ی دو رکعتی واسه دلِ خدا بخونیم. فقط ی دو رکعتی، و یک سلام به امام حسین، آخر ماه ببینین چه هدیه ایی امیرالمومنین بهمون بده، این ماه ماه اسداللهِ.