میخندید و هی بغض بالا می آورد غم نبض میزد،در جایی میان سمت چپ سینه اش باز میخندید،و سرش از هجوم وحشیانه ی افکار گیج میرفت... @no_lie

وقتی‌داشت‌میرفت‌خداحافظی‌نکردم نه‌اینکه‌نخواما..نه,فقط‌نتونستم نتونستم‌باورکنم‌که‌قراره‌یه‌تیکه‌ازوجودم‌ترکم‌کنه‌وبره ادعاکردم‌رفتنِش‌واسم‌مهم‌نیست ولی‌وقتی‌رفت‌یه‌نوری‌تو‌قلبم‌واسه‌ی‌همیشه‌خاموش‌شد یه‌برقی‌توچشامم‌واسه‌همیشه‌خاموش‌شد ذوقم‌واسه‌همیشه‌کورشد واینوخوب‌میدونم‌که‌‌یه‌تیکه‌ازوجودم قراره‌همیشه‌دلتنگِش‌بمونه. @no_lie

صبورتر‌شده‌ام..نه‌چون‌قوی‌ترم، چون‌فهمیده‌ام‌بعضی‌چیزها، ارزش‌واکنش‌ندارند. نه‌چون‌بی‌اهمیت‌اند؛ چون‌دیگر‌توانش‌را‌ندارم. چراغی‌در‌من‌خاموش‌شده.. نه‌اتفاقی،‌نه‌ناگهانی..! آهسته،‌با‌هر‌بار‌بخشیدن، با‌هر‌بار‌نادیده‌گرفتن، با‌هر‌بار‌امیدوار‌بودنِ‌بی‌دلیل. و‌حالا،فقط‌سکوت‌مانده‌و‌تاریکی‌ای‌که دیگر‌نمی‌ترساندم.چون‌از‌نورِ‌خود‌گذشته‌ام. @no_lie

یه پاراگراف توی رمان 'مرگ خوش' نوشته بود: بیماریش آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به مریضیش عادت کردند و از یاد بردند که اون دارد عذاب می‌کشد و روزی می‌میرد. حقیقت اینه گاهی هرچیزی که مربوط به ماست برای اطرافیانمون تبدیل به عادت میشه؛ درد و رنج‌هامون، بیماری‌هامون، حتی عشق و محبتمون نسبت به آدم‌ها، براشون تبدیل به عادت میشه و دیگه به چشم نمیاد. گاهی حضور دائمی ما، عشقِ بی‌قید و شرط ما باعث میشه حتی دیده‌ نشیم.. @no_lie

آخرین نامه: تو به همون اندازه که خوشحالم کرده بودی، ناراحتم کردی و من تصمیم گرفتم نوشتن برای تو رو متوقف کنم. می‌خوام اعتراف کنم که تو بهم حس بدی دادی، گیجم کردی، باعث شدی فکر کنم آدم ساده‌ای‌ام، شاید هم پر از ایرادم و نباید مهربون باشم؟ ولی هیچوقت ازت نمی‌پرسم چرا. دلیلش رو نگه دار مال خودت. من میرم و خودمو تغییر میدم. برای بار هزارم بهم ثابت شد خوب بودن جواب نمیده. شایدم می‌ده و تو لیاقتشو نداری. نمی‌دونم. @no_lie