دلم جنگلای سبز گیلان رو می‌خواد. جنس آب و هوای طبیعتش، ییلاقات دلربای تالش، جاده پر پیچ و خم با پلی لیست شجریان، تالاب انزلی و سیاهکل و دیلمان و . . در واقع تجویزی که می‌خوام ، فاصله گرفتن چند روزه از این طهرانِ دلگیرِ دلتنگِ خسته‌س. همین‌.

و اما عزیز ِ جانم ، هجرت تنها راه باقی مانده برای عُشاق تنها بود . .

همون لوکیشن همیشگی ؛

روح‌نواز.

حس ِ دلتنگی خیلی وقته رو دلم تتو شده.

به خودم اومدم دیدم دو نصفه شب در حالی که جون ِ بلند شدن و یک قدم برداشتن رو از شدت خستگی ندارم ، آهسته دارم زمزمه میکنم "به سوی تو، به شوق روی تو، به طرف کوی تو، سپیده‌دم آیم، مگر تو را جویم، بگو کجایی". می‌بینی؟ غرق شدن تو خاطراتت خونه‌ست برام. استامینوفن ، خستگی درکُن ، دنج‌ ، گرم ، نرم ، امن.

این قطعه رو باید با گوش ِ وجود شنید و کلمه به کلمشو در آغوش کشید و با چشمای بسته همراهش خوند . .

تو فال ِ ته فنجون قهوه‌ای.

ایستادن روی این پاهارو وقتی می‌خوام که قد بکشم برای بوسیدن پیشونی تو. اگر نه خسته‌تر از این حرفام که بخاطر روزمرگی بخوام از جام بلندشم عزیزم.