تصور کن منو از دست بدی. دیگه هیچوقت صدای خنده‌هام، صحبت‌های عمیقی که باهات داشتم، سوالای مسخره‌ای که ازت میپرسیدم و از همه مهمتر؛ عشق و وقتی که برات میذاشتمو دیگه هیچوقت نمی‌تونی داشته باشی.

احساس می‌کنم امشب تموم "نا"ها هستم. ناراحت، ناکافی، نادرست، ناامید، ناامن، نابلد، ناچیز و احتمالا ناپدید.

اگه قلبت زیبا باشه، ببازی هم بردی؛ شاید آدما نبینن، ولی خدا می‌بینه.

من خیلی “چرا” پرسنم. همیشه باید بدونم چرا؛ چرا اون تصمیم رو گرفتی، چرا اون حرفو زدی، چرا اونطوری رفتار کردی و کلی چراهای دیگه. فهمیدنِ آدمای موردعلاقم چیزیه که هیچوقت ازش سیر نمی‌شم.

من به سندرومِ: «بیش از حد فکر و خیال کردن، به کوچک‌ترین مشکلات و عذاب دادنِ خودم تا سرحدِ مرگ مبتلام.»

کاش حرف زدن چیزی رو بین ما درست می‌کرد.

خیلی حسودیم میشه به کسایی که بلدن ساکت باشن. من ساکت میشم از قیافم زیرنویس پخش میشه.

اگه قرار باشد دوباره متولد شوم بازهم تمام راه های دنیا را میگردم تا به تو برسم.

‌خرید گل لیلیوم خودش حس خوب میده به ادم، حالا فکر کن دخترا از گرفتنش چقد خوشحال میشن.

‌این جمله که"هرکی داره با غمی می‌جنگه که ما ازش خبر نداریم"واقعاً آدمو مهربون‌تر می‌کنه.

خلاصه اینکه پس از گول خوردن‌های فراوان و ضربه های متعدد بلاخره یجایی متوجه میشی هرکسی که قشنگ حرف میزنه،قشنگ عمل نمیکنه عزیزم.