برنامه نویس بدون هودی، مثل دوچرخه بدون چرخه.

هشتمی، مسئلۀ شناخت - شهید مطهری؛ مسئله شناخت، مجموعه چند جلسه درس شهید مطهری حوالی مباحث معرفت‌شناسی ه. اولا زیرعنوان های کتاب شاید یکم با زیرعنوان های کتاب های معرفت‌شناسی مقدماتی دیگه فرق بکنه. شاید اون انتظاری که دارید رو برآورده نکنه. مثلا به اندازه کافی به مسئله علوم حضوری و حصولی پرداخته نشده. و از طرفی مقدار نسبتا قابل توجهی از کتاب (به نسبت یک کتاب مقدماتی) به منطق عمل اختصاص داره. یعنی قبل از حل کردن مسائل اساسی از قبیل امکان شناخت، رفته سراغ مباحث دیگه. دوما، بعد از آخرین جلسه کتاب که قرار نبوده جلسه آخر باشه، استاد رو دستگیر میکنن و مباحث نیمه کاره میمونه. کلا مجموعه ناقصه. خیلی کم داره. کافی نیست. سوما هم اینکه کلا معرفت‌شناسی، یه مسئله خیلی حساس، دقیق، و عمیق ه. موضوع، موضوعی نیست که با چند جلسه درس عمومی حل بشه. به همون میزانی که تدریس ریاضیات در جلسات سخنرانی مسخره ست، تدریس معرفت‌شناسی هم مسخره س. البته این نظر شخصی منه. مجموعا این کتاب (با اینکه کتاب بدی نیست و کلا شهید مطهری قلم روان و شیرینی داره) نقطه شروع مناسبی نیست برای این موضوع. برای مراجعه شاید بد نباشه، ولی اگر به معرفت‌شناسی علاقه دارید، با مسئله شناخت شروع نکنید. کتاب "معرفت شناسی" از مجموعه مبانی اندیشه اسلامی، انتشارات موسسه امام خمینی -ره-، نوشته آیت‌الله مجتبی مصباح و عبدالله محمدی شروع خوبیه. ولی نیاز داره صوت تدریسش رو گوش بدید. نمیشه همینجوری دراز بکشید بخونید. معرفت‌شناسی یک علمه، و مطالعه علمی با مطالعه ادبیات فرق داره.

You wish...

زبان عشق من استهزائه. هرچی بیشتر دوستت داشته باشم بیشتر دستت میندازم.

ایتا با اختلاف، تخمی‌ترین پیامرسانیه که باهاش کار کردم. یاهو‌مسنجر از ایتا بهتر بود. اون موقعی که پیامک مد بود و برای هر حرف باید 4-5 بار یه دکمه رو فشار میدادی، سرعت پیام رسانی بیشتر بود. پیام فرستادن با دود/کبوترِ نامه‌بر بهتر از استفاده از ایتاست. ترجیح میدم نامه هام رو بندازم تو بطری بسپرم به آب روون تا اینکه از ایتا استفاده کنم. لعنت بهت باگ‌زده معلول.

البته یه مقدار که بیشتر فکر کردم به این نتیجه رسیدم که اگر کسی اونقدر هم پیگیر این مسئله نیست، شاید این کتاب خیلی براش خوب باشه. اگر تخصصی بخواید بخونید، کتاب کاملی نیست. ولی اگر اونقدر هم کسی نخواد عمیق بشه و یکسری مقدمات براش راضی کننده باشه، کتاب خوبیه. چون متن روان و خوبی داره و مناسب عموم ه. کتاب دیگه ای که معرفی کردم، کتاب درسی ه درواقع. ولی این کتاب رو میشه آدم همینجوری بگیره دستش بخونه. دیگه بستگی به علاقه و هدف هر شخصی داره.

بعضی وقتا چایی میذاری بغل دستت و یادت میره به موقع بخوریش. به خودت میای میبینی داره سرد میشه و دیگه فرصت مزه مزه کردن نیست و باید کل لیوان رو در کسری از ثانیه یه نفس بری بالا.

وضعیت طوریه آدم جرئت نمیکنه به کسی بگه وصلم. همه وصلن، ولی کسی به روی خودش نمیاره.

این قضیه نیم ساعت یبار خون دماغ شدن رو هم اصلا باهاش موافق نیستم

مشکل آدم هایی مثل شهبازی و برنامه هایی مثل پاورقی ( که من خودم هرازگاهی نگاه میکنم ) اینه که توی دفاع از جمهوری اسلامی غرقن. نقد هم میکنن گاهی، ولی خیلی وقتا چیزایی که واقعا مطالبه مردمه رو نمیگن. مثل اینترنت. من تا امروز خیلی سعی کردم هیچی نگم، و واقعا هم برام مهم نبود، با اینکه هیچکس به اندازه من از قطعی اینترنت آسیب ندید. بالآخره جنگ هزینه داره و من تا حدود خیلی زیادی به این نظام اعتماد دارم مجموعا. ولی وقتی هیچ توضیحی داده نمیشه که اینهمه خط سفید ( حداقل دور و بری های من زیاد دارن ) و اینهمه وی پی ان چیه، خب من برام سوال ایجاد میشه. حتی الآن هم باز خیلی برام مهم نیست. ولی نکته اینجاست که وقتی مطالبه مردم رو ندید میگیری، دو روز دیگه باید منتظر چیزی مشابه کودتای دی ماه هم باشی.

جمهوری اسلامی، استاد انجام دادن کار های بزرگ، و بحران‌سازی از مسائل جزئی و بی ارزشه. مثلا جلوی این همه تحریم می‌ایسته و توی اوج مشکلات اینهمه رشد رشد علمی و صنعتی رقم میزنه، ولی از چیزی مثل حجاب بحران ملی درست میکنه. در مبارزه رو در رو با دو ابرقدرت اتمی اینهمه حماسه خلق میکنه، بعد از چیز ساده ای مثل اینترنت بحران ملی درست میکنه. درصورتی که با توضیح دادن و صحبت کردن با مردم خیلی از این مسائل حل میشه و مردم اعتماد میکنن واقعا. من دلم میسوزه که جمهوری اسلامی این بلا رو سر خودش میاره و به مهم ترین سرمایه خودش اینجور ضربه میزنه. خب آخه چته؟ خودت مثل آدم، بیا حرف مردمت رو گوش بده تا مجبور نشن برای شنیده شدن صداشون دست به دامن بیگانه بشن. خودت مرجع مردمت باش. خودت صدای مردمت باش. مردمی که انقدر پای تو هستن و بخاطرت هزینه میدن.

هر اتفاقی هم بیفته، من نعش جمهوری اسلامی رو هم روی دوش این کفتار ها نمیذارم.