🇮🇷تا پای جان برای ایران 🔹اگرقرار است عکسی نماد ایران شود... ان شاالله با تمهیدات لازم دیگه از این مصائب اتفاق نیفتد واقعا مظلومانه بدون هیچ امکاناتی شهید شدند. #خادمان_امین #ایثار_شهادت

من به یقین رسیده‌ام که حاکمیت خودکشی را دوست دارد. من به یقین رسیده‌ام که حاکمیت علاقه به تحریک دشمن دارد. من به یقین رسیده‌ام حاکمیت دیگر عقیده‌ای به پشتوانه مردمی ندارد. این حجم از چنگ زدن بر زخم کهنه و چرک‌آلود طبیعی نیست. به والله طبیعی نیست. بیچاره ما مردم.

❌ نکته دردآور داستان اما جای دیگری است!!! بیش از یکسال است که یک جریان شبه امنیتی مشکوک در تمام ارکان نظام این تحلیل غلط را ارائه می‌دهند که حزب الهی هایی که مطالبه گری دینی و انقلابی دارند میخواهند با دوقطبی کردن جامعه فتنه انگیزی کنند. در برخی جلسات رسما می‌گفتند اسرائیل در میان حزب الهی ها و پیام رسان ایتا نفوذ کرده و آنها را هدایت میکند. چنین پروژه کثیفی که بدنبال فریب نظام و برخوردهای گسترده با جریان مطالبه گر انقلابی بوده اند فقط از عهده خود موساد برمی آید . حالا که پروژه اغتشاش دوباره کلید خورده شاهدیم فتنه گران همان فتنه گران قدیمی با همان روش‌های تکراری گذشته هستند و تنها کسانیکه مقابل این فتنه ایستاده اند همان بچه های انقلابی هستند که متهم به خوارج و نهروانی و تندرو شده بودند. این جریان مشکوک نفوذی می‌خواستند با طرح اتهاماتی علیه پیام رسان ایرانی ایتا آن را زمین بزنند و دوباره مملکت را جولانگاه پیام رسان اسرائیلی تلگرام کنند. خون شهدا این جماعت خائن را رسواتر خواهد کرد. 🔴 #حماقت_یا_خیانت_مساله_اینست #اگر_امربه_معروف_ونهی_ازمنکررو_ترک_کنیداشراربرشمامسلط_میشن!

❤️🔆🍃 🌼🔅 🍂 ❤️🔅🍃ه 🔆🌼ه 🍂ه 🔴امام علی خطاب به مالک اشتر: اگر مردم برای مطالبه حق به سراغت اومدن، سربازانت را مرخص کن که مبادا مردم به لکنت بیفتن و بترسن. 🍂 🔆🌼 ❤️🔅🍃 🍂ه 🔆🌼ه ❤️🔅🍃ه

‌از سال ۱۳۶۸ رفسنجانی و حامیانش گفتند باید قیمت‌ها را واقعی کنیم، یارانه‌ها را حذف کنیم، مدارس و بیمارستانها را خصوصی کنیم و در یک کلام دولت از رفاه اجتماعی و عدالت توزیعی عقب بکشد و به جایش درآمدها را در زیرساختها سرمایه‌گذ اری کند تا به توسعه برسیم. بعد از شورش ۷۴ رفسنجانی از اجرای وحشیانه‌ی این سیاستها دست برداشت، اما فرمول «تعدیل ساختاری» به شکل افتان و خیزان در دولت خودش و در تمام دولتها، حتی انها که بواسطه فحش دادن به رفسنجانی به قدرت رسیده بودند ادامه یافت و بدون استثنا هر دولتی در نهایت یک تکه از بدن رنجور طبقات پایین کند. والبته به توسعه هم نرسید، به جایش به توسعه شمال تهران و بخش‌هایی از دوبی و البته ترکیه و کانادا رسید. ‌ ‌مردم باید دیگر فهمیده باشند: هرکس، بدون استثنا هرکس و هر جریانی که می‌گوید اول باید گران کرد و وعده‌ دهد در ادامه تورم کاسته می‌شود یا به توسعه خواهید رسید یک دروغگو به شیوه دروغگویان کتاب قلعه حیوانات بیشتر نیست. ماجرا به صورت اظهر من الشمس طبقاتی است. آن کس که از گرانی و نابودی ضربه‌گیرهای رفاهی باقیمانده دفاع کند، هدفی جز فربه کردن بیشتر طبقات بالایی و ارزان‌سازی نیروی کار طبقات پایینی ندارد. ‌مهم نیست طرف با ده متر عمامه و سه متر ریش این حرفها را بزند یا با دو متر کراوات. فرمول ساده است و خط کشی واضح. عده ای حامی منافع طبقات سرمایه‌دار هستند و یک اقلیت بسیار کوچک و بی‌صدا هنوز از منافع مردم عادی و طبقات متوسط و پایین دفاع می‌کنند. جای سومی نیست. خط سومی نیست. براساس تجربه این سی سال اجرای سیاست تعدیل ببینید چه کسانی دنبال گرانی...

و ایجاد منابع بواسطه فشار بر طبقات پایین هستند و چه کسانی برغم همه بی‌آبرویی‌ها برای دفاع از معیشت مردم عادی سینه سپر کرده‌اند.

می‌گویند دولت فعلی دنبال گرانسازی نیست بلکه دنبال تخصیص یارانه به مردم به جای واردکننده است. مساله این است که هم بازار و هم جامعه، به ویژه طبقات پایین، هم «حافظه معیشتی» دارند و هم قدرت پیش بینی آینده. آنها می‌دانند اینها وعده‌هایی توخالی بیش نیست. آنها می‌دانند دولتی که واقعا نگران معیشت باشد و قصدش به راستی «هدفمندی» باشد قبل از آنکه ارز ترجیحی را حذف کند یا یارانه یک کالای اساسی را به صورت شوک آور قطع کند، ابتدا ضربه‌گیرها را تقویت می‌کند، ابتدا سفره را کمی رنگین‌تر می‌کند، ابتدا معیشت پایینی‌ها را کمی تقویت می‌کند، تا بین جامعه اعتماد سازی کند. نه اینکه هر شش ماه برای رفع کسری مالی دولت یک جهش ارزی تزریق در هجده ماه عامدانه قیمت ارز را بیش از سه برابر کند. نه اینکه چند ماه بعد از یک جنگ که باید انسجام را حداکثری نگه داشت با بودجه‌ی فقیرکشی که ارائه کرده قیمت همه چیز را به صورت نقد بالا ببرد و بعد وعده یارانه مستقیم نسیه بدهد. مردم بواسطه سی و چند سال تجربه انضمامی از رفسنجانیسم اقتصادی می‌دانند اتفاقی که دارد می‌افتد چیزی نیست جز قاپ‌زنی و سرقت از جیب شان. مردم «طبیب دردآشنا و غمخوار رنجشان » را از «اصغر قصاب‌های اهل شوک درمانی به نفع اغنیا» خوب تشخیص می‌دهند وفرق چاقوی جراحی و چاقوی قصابی را دیگر می‌فهمند. نکته دوم اینکه بسیاری به تجربه احمدی‌نژاد در سال ۸۹ اشاره می‌کنند. بسیار مهم است که تفاوت عمده ان سال و ۱۴۰۴ را از یاد نبریم. از نحوه اجرای ان ماجرا که صد و هشتاد درجه با امروز متفاوت بود و دولت احمدی‌نژاد با قشرهای مختلف از کشاورزی که تراکتورش گازوییل می‌خواست تا راننده تاکسی که زندگیش به بنزین وصل بود صحبت و انها را اقناع کرد می‌گذرم. اصل ماجرا این جا بود که ۸۹ پنجمین سالی بود که به لطف جهش قیمت ارز و توزیع ان در بین همه بخشهای جامعه، سطح زندگی بالاتر امده بود و اعتماد اقتصادی و معیشتی بین دولت و ملت بالا بود (حتی مخالفان احمدی‌نژاد شخصا نگران معیشت خود نبودند). از این نظر صندوق ذخیره مشروعیت و اعتبار حاکمیت در برابر مردم پر و همینطور تاب‌آوری معیشتی جامعه هم بسیار بالا بود. در ۱۴۰۴ پس از ۱۴ سال تحریم تاب‌آوری معیشتی جامعه به کف خود رسیده و اعتبار حاکمیت و تمام وعده‌های مختلفش در برابر مردم هم بسیار پایین است. مردم می‌دانند اگر همین روز نفری ده میلیون یا حتی بیست میلیون تومن یارانه نقدی هم داده شود شش ماه دیگر ارزش این ده میلیون معادل یک میلیون الان است و شش ماه بعدش معادل پانصد هزار تومن و شش ماه بعدش معادل هیچ. این فهم، فهم عقلانی برامده از محاسبه نیست که حالا دولت ارتشی از سربازان رسانه‌ای و اساتید مغزشسته‌شده‌ی نئولیبرال به صداوسیما و عده‌ای پکیج فروش بلاگر هم به شبکه مجازی گسیل کند. این فهم انضمامی و حسانی و ساخته شده با تجربه عینی و گوشت و پوست و جیب خالی است. از این نظر هرگونه حرکت جراحانه در این لحظه به صورت مستقیم توسط بازار به افزایش شدید قیمتها ترجمه می‌شود و احتمالا انفجار (دقت کنید دیگر از مفهوم جامعه‌شناسانه شورش استفاده نمی‌کنم، آنچه در روبرو در انتظار است انفجار است نه شورش) به شدت بالا خواهد رفت. سخن امروز دیگر انتزاعی نیست. سخن امروز درباره وضعیتی است که اگر ادامه پیدا کند به ماه‌های احتمالا پایینی نظامی سیاسی به نام جمهوری اسلامی تبدیل خواهد شد. نظامی سیاسی که فشار چهارده سال تحریم امپریالیستی از یکسو و سه دهه سیطره و تسلط گفتارهای استعماری اقتصادی و ناتوانی از استعمارزدایی از دانش غربی در چند دهه گذشته قطب‌نمای شناختیش را تا حد زیادی از کار انداخته و آن را ناتوان از فهم مسیر بقا و مسیر نابودی کرده. از اینرو تمام تصمیم‌گیران این آوانتوریسم اقتصادی باید رسما با نام خود به میدان بیایند و مسئولیت هرگونه عواقب و تبعات اجتماعی و سیاسی ماجرا را بپذیرند و قبل از اینکه این قطار از روی پلی که ساخته‌اند عبور کند خودشان زیر این پل قرار بگیرند. اقایان مسعود پزشکیان، محمدباقر قالیباف، سید علی مدنی زاده، عبدالناصر همتی و ارتش دانشگاهی، اتاق فکری، رسانه‌ای حامیشان باید رسما تضمین دهند تا اگر انفجاری اجتماعی رخ داد ابتدا انها به تیربار و شلیک نیروهای امنیتی و نظامی سپرده ‌می‌شوند نه عده ای مستضعف جان به لب رسیده گرسنه‌ی حاشیه نشین مثل آبان نود و هشت.

برغم گذشت شش ماه جواد ظریف حتی یک جمله در محکومیت تجاوز سرزمینی امریکا به ایران و بمباران خاک ایران نگفته. امروز هم که ترامپ رسما تهدید به تجاوز مجدد به ایران کرده، ظریف بار دیگر تلویحا امریکا را تبرئه و اسراییل را مقصر شکست «اشتی بین ایران و آمریکا» دانسته. سوال بزرگ: چرا ظریف نمی‌تواند یک جمله در محکومیت حمله امریکا به ایران بنویسد؟