"من حرف کسانی را که می‌گویند از فرط ناامیدی خودشان را در لذات غرق می‌کنند باور نمی‌کنم. نومیدیِ واقعی هرگز جز به درد یا بی‌حسی راه نمی‌برد." -از کتابِ یادداشت‌ها، آلبر کامو • آلبر کامو یکی از داستان‌نویسان مهم و برجسته ی قرن بیستم بود که آثار اون تا به امروز هم نقل محافل ادبی و فلسفی هست و میشه اون رو یکی از تاثیرگذارترین نویسندگان قرن های اخیر بدونیم. اون از اواسط دهه‌ی سی میلادی تا زمانی که از دنیا رفت، یادداشت هایی رو نزد خود، در دفترچه‌ش ثبت می‌کرد که شامل جزئيات مکالمات، قسمت های منتخبی از کتاب‌هایی که می‌خوند، عقایدش پیرامون مرگ، ترس و اضطراب ناشی از جنگ، حس خود نسبت به زنان، هنر و انزوا و... بود و از مطالب ثبت شده در "یادداشت ها"، برای ایده پردازی کارهای آینده‌‌ش الهام می‌گرفت و یا کامل ترشون می‌کرد. این "یادداشت ها" جهان بینی مردی رو نشون می‌دن که تا قبل از اینکه برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات بشه، کاملا در اروپا ناشناس بود و مدت کوتاهی پس از کسب این موفقیت، در یک تصادفِ اتومبیل جان خودش رو از دست داد. @onlybook

تو یک بار به من گفتی.. که تو یک قهرمان نیستی. ام.. زمان‌هایی بودند که من حتی به تو به عنوان یک انسان نگاه نمی کردم. ولی بذار اینو به تو بگم. تو بهترین مرد و انسان‌ترین آدمی بودی که تو زندگیم شناختم و هیچکس نمی‌تونه منو متقاعد کنه که تو به من دروغ گفتی. من خیلی تنها بودم و خیلی به تو مدیونم. اما لطفا فقط یک چیز دیگه، یک معجزه دیگه شرلوک، برای من مرده نباش. این کار رو بخاطر من می کنی؟ خواهشا متوقفش کن. این رو متوقف کن.. 🎞شرلوک هلمز، «آبشار رایخنباخ» @onlybook

تمام آدم‌هایی را که در زندگی‌ات دیده‌ای، مجسم کن. تعدادشان خیلی زیاد است. آن‌ها مثل موج می‌آیند و جلو و عقب می‌روند. بعضی از موج‌ها، خیلی بزرگ‌ترند. چیزهایی را از عمق دریا با خودشان می‌آورند و همان‌جا در ساحل رها می‌کنند؛ میان ذرات ریز ماسه، آثاری به جای می‌گذارند که حتی مدت‌ها بعد از آنکه موج عقب‌نشینی می‌کند، نشان می‌دهد امواج آنجا بوده‌اند. وقتی اتلس گفت: «دوستت دارم»، منظورش همین بود. او می‌خواست بدانم که من بزرگ‌ترین موجی بوده‌ام که او تا به حال با آن برخورد داشته است و من آن قدر چیزها با خودم آورده‌ام که حتی وقتی موج رفت، تأثیراتم همیشه به جا خواهد ماند. 📜ما تمامش می‌کنیم @onlybook

«می‌دونم مُرده! خیال می‌کنی حواسم نیست؟ ولی هنوزم می‌تونم دوسش داشته باشم، نمی‌تونم؟ چون یکی مرده دلیل نمی‌شه که دیگه دوسش نداشته باشی... مخصوصاً اگه هزار بار از جماعتِ زنده بهتر باشه.» 📜ناتور دشت @onlybook

آدم‌ها در حکم دادن شتاب می‌کنند تا خودشان مورد داوری قرار نگیرند. 📜سقوط @onlybook

این مرگ نیست که انسان باید از آن بترسد، ترس واقعی از هرگز زندگی نکردن است. 📜هر دو در نهایت میمیرند @onlybook

آقایان اجازه دهید چنین فرض کنیم که بشر احمق نیست. (در حقیقت نمی‌توان این فرضیه را رد کرد، چون در این‌صورت این سئوال مطرح می‌شود که اگر انسان احمق است، پس چه کسی عاقل است؟) بنابراین می‌توان گفت اگر بشر موجود ابلهی نباشد پس بی‌نهایت ناسپاس است. پدیده‌ای است حق‌ناشناس. در حقیقت من معتقدم که بهترین تعریف از انسان این است که او موجودی ناسپاس است که روی دو پا راه می‌رود. 📜یادداشت‌های زیرزمینی @onlybook