نه عزیزم منم باهات جا موندم

از بس اینجا خلوت بود فکر کردم همه رفتن...

آره، من هنوز ایرانم و به چشم خودم رفتن کسایی که سخت‌ترین شرایطو داشتن، توی ناممکن ترین حالت بودنو دارم می‌بینم... برای اونا خوشحالم ولی برای خودم... بیچاره من، واقعا بیچاره من...

بچه‌ها شرمنده، من کربلام، نائب الزیاره همگی.. فقط.. بابابزرگم و دو روزه گم کردیم هیچ خبری نیست.. سیل اللهی به رقیه نیازمندم..

و بله از دیشب بابام و داداشم رفتم دنبال‌ش و اونام نیستن...

نگاه من هستم، تو نیستی..

حرم بابا علی:)))

ای خدا...

یه جاهایی فقط باید رها کرد

بعضی چیزا رو نه استدلال و عقل درست میکنه، نه اشک و احساس، نه خواهش و التماس

حتی زمانم فقط بدترشون میکنه...

شاید فقط باید گذاشت برای روزی که همه پرده‌ها کنار میرن... خیلی دیره ولی تنها راهه