اینجوریست دیگه...! @kafeasb

بچه‌های ناناز، دختران عزیزم:)))) من یه ایده‌ای به سرم زده، من باب اینکه باهم یه رشد حداقلی‌ای داشته باشیم. ما الحمدالله رب‌ العالمین شیعه هستیم، واقعا در شان اولاد حضرت علی نیست که هفته ها بیان و برن و قرآن نخونه، معنی‌ش و ندونه، تفسیر یک آیه و ربط‌ش به زندگی‌ش رو ندونه.. بخاطر همین من این ایده رو که برای خودم خواستم اجرا کنم، گفتم اینجا، برای شماهم بفرستم:) من ان‌شاءالله از فردا، این برنامه رو از صفحه ۱ قرآن شروع میکنم، خلاصه که خوندن‌ش خالی از لطف نیست:)))) [شبتون منور به نگاه‌های خاص حضرت حجت⭐️] #یک‌جرعه‌نور

بچه‌های ناناز، بریم سراغ صفحه اول قرآن:))) آیه منتخب امروز: «إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» «تنها تو را می‌پرستیم و تنها از تو یاری می‌جوییم.» خب... این آیه یه جورایی داره تکلیفمون رو با خودمون روشن می‌کنه:) ما بنده‌ی خداییم؛ و برای همین قرار نیست همه‌ی زندگی‌مون رو با نگاه و تأیید آدم‌ها تنظیم کنیم. اینکه بقیه چی میگن، کی ازمون راضیه، کی نیست، چی داریم و چی نداریم، نباید بشه اصل زندگی‌مون. از اون طرف، «وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» رو داریم؛ یعنی خدایا، من خودم باید تلاش کنم، درس بخونم، تصمیم بگیرم، اشتباه کنم و دوباره بلند شم؛ ولی برای همه‌ی اینا از تو کمک می‌خوام و خودمو بی‌نیاز از تو نمی‌دونم. حالا بیایم یکم بیاریمش توی زندگی خودمون: وقتی برای امتحان درس می‌خونیم... وقتی برای کنکور استرس داریم... وقتی بین دو تا انتخاب گیر کردیم... وقتی می‌خوایم یه اخلاق بد رو کنار بذاریم... وقتی از آینده‌مون می‌ترسیم... اول تلاش خودمون رو می‌کنیم، ولی ته دلمون می‌دونیم که «وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ»؛ خدایا، من دست از تلاش نمی‌کشم، ولی دستم هم از دست تو جدا نمی‌کنم. و شاید سؤال امشبمون این باشه: این روزها، چقدر از کارهایی که می‌کنیم برای رضایت خداست و چقدرش برای اینکه بقیه از ما راضی باشن؟ #یک‌جرعه‌نور

سلام به دنیای مثل ربات کار کردن و خسته شدن

روزای خاکستری، دوست‌نداشتنی، با حضور ادمایِ امن:)))))))

اقایِ عزیزِ ایران، تولدتون مبارک:))))))

ای کاش زودتر روی ماه‌شون رو ببینیم‌.. : )))

:)))))

بچه‌های ناناز، رسیدیم به صفحه دوم قرآن:))) آیه منتخب امروز: «ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ» «این کتاب، هیچ شکی در آن نیست؛ و برای پرهیزکاران مایه هدایت است.» خب... اینجا قرآن یه نکته خیلی قشنگ بهمون میگه: قرآن فقط قرار نیست یه کتاب توی قفسه‌مون باشه که هر از گاهی بازش کنیم و چند صفحه‌ای بخونیم و ببندیمش. قرآن اومده که «هُدًى» باشه؛ یعنی راه نشونمون بده. اما یه نکته جالب‌تر: میگه این هدایت برای «متقین»ه. طبق تفسیر المیزان، «متقین» فقط یه عده آدم خیلی خاص و دست‌نیافتنی نیستن؛ تقوا صفتیه که می‌تونه همراه مراتب مختلف ایمان باشه. و در همین آیات، قرآن نشونه‌هایی برای این آدم‌ها میاره: ایمان به غیب، برپا داشتن نماز، بخشش از روزی‌ای که خدا داده، ایمان به وحی الهی و یقین به آخرت. حالا بیاریمش توی زندگی خودمون... مثلاً وقتی بین «کاری که درسته» و «کاری که بقیه انجام میدن» گیر می‌کنیم؛ وقتی همه دارن یه چیزی رو مسخره می‌کنن ولی ته دلمون می‌دونیم درست نیست؛ وقتی یه دروغ کوچیک می‌تونه کارمون رو راحت‌تر کنه؛ وقتی توی فضای مجازی چیزی می‌بینیم که می‌دونیم برای دلمون خوب نیست ولی باز وسوسه می‌شیم دنبالش کنیم... اینجاست که قرآن می‌تونه واقعاً «هدایت» باشه. یعنی فقط نگیم «من قرآن می‌خونم»؛ بلکه کم‌کم بذاریم قرآن توی انتخاب‌هامون هم خودش رو نشون بده. شاید قشنگ‌ترین سؤال امروز این باشه: اگر قرآن واقعاً «هدایت» منه، آخرین باری که به خاطر حرف خدا، توی یه انتخابم تجدیدنظر کردم کی بود؟ یا اصلاً... من قرآن رو فقط می‌خونم، یا اجازه می‌دم یه کم منو تغییر هم بده؟ #یک‌جرعه‌نور