به امید روزی که جسمم مدفون زیر پای زائران رضا؛ و روحم گوشه‌نشین همیشگی صحن انقلاب باشد... در جوار آن امام رئوف که دست محبت بر سر زائرانش می‌کشد؛ او به زائرانش خوشامد می‌گوید و من، غرق تماشای محبت پدرانه و بی‌منتش... به امید روزی که فراق، واژه‌ای ناآشنا باشد؛ هرچه باشد، وصال و رهایی در خانه پدری. به امید زیارت بی بازگشت.‌‌.. بهترین همدم و همراهم؛ شکی نیست که هوایم را داری. محبت بی‌انتها و نگاه پدرانه و گوش‌شنوای رفیقانه‌ات را لحظه‌ای از من نگرفتی؛ کرامتت را چه باشکوه و لطیف نشان دادی...! بهترین میزبان بودی؛ ولی من هم مهمان خوبی بودم؟ اندک‌مدت حضور من برای تو خوشحال‌کننده بود؟ لطف همیشگی‌ات بیش باد...! به وقت وداع؛ ۲۴ بهمن ۱۴۰۴

هر جای ایتا رو میبینی یکی یه شوهر گرفته دستش داره بلاگری میکنه

_خینیم شیما میحکومید بی حیبس در قیلب مین🦖🦖🦖🦖🦖🦖

دیگه بچه‌هم بیاریم که نان در روغن است 🤡

عشقولانه‌های آقا سید میرزا محمد صالح سادات و سیده فاطمه لادن زهرا خانوم و نی‌نی‌شون سیده رقیه نازنین پارمیدا جون وسط جمعیت (وقتی خانومش از خجالت سرخ میشه 🥺😊)

ولی عکسای مشهد امسال :)))))))

۱۰۰ روز ؛

در هعب ترین حالت ممکنم

می‌گن صدا می‌مونه . تا ابد . مثلا وقتی که دستام بسته‌ست ، دهنم پره از پنبه، صدام بهت می‌گه خیلی دوست دارم امام رضا ؟ :)))))))))))))

رندومِ بدخطِ من ؛