یه سگِ خوب.

‌

آدمیزاد تغییر می‌کنه عزیزِ من. زیربنای وجودش از هم می‌پاشه و ساختمونش از اسکلت می‌ریزه و دوباره آجر به آجر، با دستاش جمع می‌شه و از نو می‌سازه که باز بریزه. ناراحت نباش. می‌دونم چقدر بهم ریخته‌ای. خوب می‌شی. اشکال نداره. این رنج انسان بودنه انگار. ـ ــ

کاش حرف نزنم. حرف زدن واقعا آزارم میده. حتی اینجا.

قوی=))))

یه‌سری وقتا آدم یادش می‌ره. یادش می‌ره که چقد زحمت کشیده برای بدست آوردن همین جایی که الان وایستاده. کاش همه تیکه‌های پازل رو ببینیم، اینجوری خیلی بهتره بچها.

من بسیار آدمِ "واقعا نمی‌دونم چطور عمق قدردانی‌مُ نشون بدم"ی هستم.

با چشم‌ها؟ شک دارم به فهمیده شدن‌ش.