یه‌سری وقتا آدم یادش می‌ره. یادش می‌ره که چقد زحمت کشیده برای بدست آوردن همین جایی که الان وایستاده. کاش همه تیکه‌های پازل رو ببینیم، اینجوری خیلی بهتره بچها.

من بسیار آدمِ "واقعا نمی‌دونم چطور عمق قدردانی‌مُ نشون بدم"ی هستم.

با چشم‌ها؟ شک دارم به فهمیده شدن‌ش.

مودی بودن واقعا سگه.

نمی‌دونی گندهایی که در طی مودهای قبلی‌ت زدی رو باید چیکار کنی.

همچنین، نمی‌تونی به حس یا اتفاق یا هرچیزِ ثابتی که لحظه‌ی پیش وجود داشته اعتماد کنی. حس می‌کنی هیچ چیز ثابت نیست و برای بدیهیات هم باید هرروز بهت یادآوری بشه. یاد آوری بشه که این چیز، این شرایط، هنوز همونه.

قسمت جالب‌ترش هم اونجاست که تو برای گرفتن یه تصمیم، باید فیلمِ کل چندسال اخیرت رو ببینی تا بتونی خارج از مودِ الان یه تصمیم مثل آدم بگیری :)))

مثلا من هرروز که پا می‌شم باید به خودم یادآوری کنم که اون ازت بدش نمی‌آد، ازت بدش نمیاااد.

وضعیت کثیفیه.

-این نعمتی است که ما انسان‌ها از آن برخورداریم؛ یک عمر چسبیدن به زیبایی‌هایی که در یک لحظه احساس کرده‌ایم.. ـ ــ تولستوی‌ومُبل‌بنفش/

-