[نور،قشنگی،عدمِ فرصت عکاسی و موندن حسرتش*]

من نمی‌تونم بگم. شما واردِ نجف که می‌شی، معماری. آخ از معماری‌ش، که خونه پدری هم کم میشه براش. شما تو صحن، هرکی رو که سال‌ها ندیده بودی می‌بینی، قدیمی‌ترین آشناها و دورترین دوست‌ها، اولین شخصی که تو عمرت دیدی و آخرین‌شون، رفتارها و احوال‌پرسی ها جوریه که جای شک برات سؤال پیش می‌آد که اصلا این قسمت زمین، ایرانه یا عراقه یا اصلا دنیاست؟ این آدم‌ها چی؟ همه از یه گوشت و خون و پوست‌ن انگار.. پسر، چیه قضیه؟ زمین انگار تو اون محدوده ابره، سبزه، امنه. نمی‌تونم بگم من.

نیازمندِ همچین خوشحالی ایم🐸

واکنشم هرروز و نسبت به همچیز: بزرگ شدن خیلی مسخرست، دیگه هیچی خوشحالم نمی‌کنه. - همچنین من وقتی بارون می‌آد/تو بهم پیام میدی:

علی علی! تو به وللهه تمام منی

ساعت.

[ولی خودمونیم؛ کاش می‌شد همه -او- هایی که باید، از غیب می‌فهمیدن همه‌ی اون وقتایی رو که بخاطرِ حالشون، حالمون آشوب بود. کاش می‌دونستن عمق اون اهمیت و نگرانی و دل‌ریشه و همه‌ی اون چیزهایی رو که درون‌مون بخاطرش بَلوا شد و هیچ‌وقت گفته و نشون داده نشد. نمی‌دونم. احتمالا زیاده توقعی از کائنات‌ه.] #خاک‌خورده‌های‌وانگو-

یجوری از مردونه صداهای عجیب غریب می‌آد که شک دارم مسجده یا بلانسبت بخش عزیزان روانی.