نه بذار این پست دیگه رو براش بفرستم، بعدش می‌رم کتابو پیدا می‌کنم امشب هشت تا درس می‌خونم_دوساعت بعد:

"ای بی‌خبر از لذتِ شربِ مدامِ ما".

دلم می‌خواد صدسال به پلی‌لیستم گوش بدم و آمادگی شروع نکنم.

چوب تو مودِ احساسی🚮

اگه کسی رو پیدا کردی که این‌طور بگه «من تنهات نمی‌ذارم» تو بردی.

دلتنگی به کنار، این که می‌دونی قراره دلتنگ بشی هم خودش شبیهِ نگاه کردن به پلِ معلقِ سستِ روبروته که قراره ازش رد شی و هر لحظه ترسِ پرت شدن دلتو بلرزونه.

شربتِ آلبالو یکی از دلایل اصلیم برای ادامه‌ی زندگیه.

و حالا، خواستارش نیستم چرا؟

آدمیزاد را چه می‌شود.

من این تکنیکِ ویژه خالد رو خیلی تحسین می‌کنم. توی بادبادک‌باز هم همینطور بود. قشنگ این‌جوریه در لحظه‌ای که می‌خوای کتاب رو بندازی اون‌وَر، یکهو آچمز می‌شی و درحالی‌که داری حیرتت رو جمع و جور می‌کنی، دلت می‌خواد تو پنج دقیقه کل داستان رو بخونی. "چی می‌شه بیست سال بعد؟".